Emma Coolen - EK Vrouwenvoetbal

    Een voorproefje op het EK: ik kreeg er tranen van in mijn ogen (natuurlijk)

    Het is 9 april 2008. Samen met twee klasgenootjes van het Stedelijk College ben ik onderweg naar Tilburg, om mee te doen aan de talentendag van het vrouwenteam van Willem II. De club komt uit in de eerste versie van de Eredivise Vrouwen, en nodigt potentiële aanwinsten uit om hun kunsten te laten zien op het kunstgrasveld naast het Koning Willem II stadion. We doen mee, deels omdat we echt ambities hebben om in de Eredivisie te spelen, deels omdat een middagje vrij van school krijgen om te gaan voetballen zo’n beetje het gaafste is wat je je kan bedenken als 14-jarige.

    Wat ze op school namelijk niet wisten was dat je je voor de selectiedag heel gemakkelijk online kon aanmelden. Vervolgens kreeg je van de club een officiële brief thuisgestuurd, met bovenaan het Willem II-logo in goud, waarin stond dat je was ‘uitgenodigd’ voor een talententraining. Alsof jij persoonlijk uitverkoren was om te komen proeftrainen. Met die brief gingen wij dus vervolgens apetrots naar onze coördinator, die ons natuurlijk maar al te graag vrij gaf.

    Enfin, de training zelf. Ik was jong, veel te zenuwachtig, en had al gauw door dat ik bij lange na niet in aanmerking zou komen voor de tweede ronde. Maar dat mocht de pret niet drukken. ‘Waar staat die 8 voor?’ vroeg Willem II-speelster Kirsten van de Ven me plotseling toen ze naast me stond tijdens een trainingsvorm op het veld, en wijst naar het getekende getal op mijn hand. Mijn gezicht liep rood aan, mijn hartslag schoot naar 180 en ik stotterde een antwoord. ‘Eh, ik had een 8 voor mijn toets, vandaag.’ Ze lacht. ‘Wauw, goed bezig. Niet vergeten hè, dat als je ooit profvoetballer wordt, school ook belangrijk is!’. Ik knik ijverig. Heerlijk, de ironie van die opmerking, als ik er nu op terugkijk.

    Weer geweigerd aan de poort

    Acht en een half jaar later, gisteravond, loop ik voor het eerst sinds die dag weer op het terrein van Willem II. In het stadion wordt vanavond de interland Nederland – Engeland gespeeld, en ik ben veel te vroeg. Op het moment dat ik mijn telefoon uit mijn broekzak pak om te kijken of mijn haperende mobiele netwerk ondertussen weer een teken van leven heeft gegeven hoor ik een mannenstem naast me. ‘Tja, waar zouden we toch zijn hè, zonder mobiele telefoon.’ Ik lach. ‘Nou meneer, die van mij doet het anders al heel de dag niet!’ We raken aan de praat, en als we naast elkaar lopend bij de persingang van het stadion aankomen zegt hij: ‘Ik ben trouwens de vader van Kirsten van de Ven, ken je die?’ Voordat ik er erg in heb, antwoord ik ‘Sterker nog, zij is mede verantwoordelijk voor het feit dat ik zelf over een aantal jaar ook daar’, ik wijs door het stadion heen naar het veld, ‘wil spelen!’. Meneer van de Ven zucht. ‘Weer zo’n fangirl…’ zie ik hem denken. Terwijl hij zijn weg maakt naar ongetwijfeld een comfortabele stoel in de VIP-lounge, word ik tegengehouden door de stewards van de KNVB. Geen perspas, geen doorgang. Oké dan. Nog maar een rondje om het stadion lopen dus.

    Debuut in de zomer, a.u.b.

    Oranjeleewinnen - EKAls de wedstrijd begint, verschijnt er in grote letters ‘Nog 229 dagen tot het EK’ op de LED-schermen in het stadion. ‘Beetje gejat hoor jongens, dat aftellen tot een groot toernooi…’ denk ik grinnikend. Maar als vervolgens het Wilhelmus over de tribunes schalt en massaal wordt meegezongen, krijg ik toch wel een brok in mijn keel. Het EK in Nederland komt steeds dichterbij, en alle voortekenen zijn er dat het een fantastisch voetbalfeest gaat worden. ‘Nog een paar jaartjes, pap… Dan zit jij hier in je eentje, terwijl ik op het veld sta!’ grap ik. Mijn vader weet wel beter. Dat was verre van een grapje. ‘Nee hoor. Als jij je debuut maakt als het zo koud is kom ik niet.’

    Willem, hoort u dit?

    In het rood-wit-blauw van Willem II zal ik misschien nooit spelen, aangezien de club op moment van schrijven geen vrouwenelftal heeft en het er ook niet naar uitziet dat daar in de nabije toekomst verandering in gaat komen. Maar dat stadion in Tilburg blijft voor mij een speciale plek. Acht jaar geleden was het misschien wel de laatste plek waar ik durfde te dromen van een carrière als profvoetballer, voordat ik mezelf tot mijn twintigste zou verliezen in een levensstijl van feesten en spijbelen. Komende zomer is het stadion één van de theaters voor het EK in Nederland. Laten we er met z’n allen een groot spektakel van gaan maken. Wie weet kunnen de hoge bazen van de Tilburgse club daarna wél de voordelen zien van een vrouwenelftal in de hoogste competitie. En dat er dan nog velen mogen volgen…

    Bedankt voor het lezen, tot snel! 🙂

    Emma - Signature