Cristiano Ronaldo - Hashtag Underwear

    Een hashtag op mijn onderbroek? Nee bedankt, geef mij maar elke week een ander rugnummer

    Elke keer neem ik me voor om niet meer te schrijven over de verschillen tussen Nederlanders en Belgen, omdat het zo langzaamaan clichématig begint aan te voelen om er wéér een blog aan te wijden. Maar helaas, de leuke anekdotes blijven zich maar aandienen, waarvan ik er graag nog eentje met u wil delen. Dus vandaag: waarom ‘de Belgische mentaliteit’ perfect naar voren komt in hoe ze omgaan met rugnummers.

    300 euro en je bent Ronaldo

    Het is tegenwoordig mode, ik vermoed grotendeels geïnspireerd door de ‘CR7’-gekte rondom Cristiano Ronaldo, dat spelers van alle niveaus hun ‘persoonlijke hashtag’ uitdragen. Je hoeft anno 2017 niet meer in de Champions League te spelen of een lucratief sponsorcontract te tekenen om met je initialen op je voetbalschoenen rond te lopen. Dankzij Nike ID, miAdidas  en Puma Customize kan iedere ambitieuze Jan Doedel uit de zesde reserveklasse zondag die 300 euro kan missen erbij lopen op dezelfde kicksen als de groten der aarde.

    En sinds kort is daar dus de ‘hashtag-gekte’ bijgekomen. Het werkt simpel. Je neemt je initialen, plakt daar je rugnummer achter, en je eigen hashtag is geboren. Gezien mijn voorliefde voor het nummer 24 zou ik dus bijvoorbeeld #EC24 onder al mijn Instagramposts kunnen zetten.

    Aandoenlijk en sneu

    Wat is hier mis mee? In principe natuurlijk helemaal niets. Ergens heeft het ook wel iets heel aandoenlijks, als jochies van negen alles op internet voorzien van hun eigen hashtag, ongetwijfeld in de hoop dat er op een dag mensen grof geld willen neerleggen voor een onderbroek met die initialen erop. Maar aan de andere kant is het soms sneu, als volwassen mannen hun gebrek aan succes in de voetbalwereld willen compenseren door een paar honderd euro tegen het probleem aan te gooien, om zich dan in ieder geval op dat vlak een klein beetje kunnen voelen als Ronaldo of Messi.

    ‘K heb getwijfeld over België

    Maar dan komen we in België. Ik begrijp dat mijn argument vanaf hier een flinke generalisatie wordt, en ik zou ook niet durven beweren dat het verschil alleen door de landsgrenzen wordt aangegeven. Maar opvallend vond ik het wel.

    Emma Coolen - Hashtag UnderwearBij Moldavo hebben we geen vaste rugnummers. Elke week krijg je het shirt dat overeenkomt met de positie waarop je speelt. Sta je rechtsback, ben je 2. Diepe spits: 9. En als je op de bank belandt, kun je aan je rugnummer (12, 13 of 14) zien hoeveel kans je hebt om er die dag ingewisseld te worden. Veel duidelijker kan het niet.

    Maar goed, als ik dus de ambitie zou hebben om een onderbroekenlijn te beginnen, loop ik wel tegen een klein probleempje aan. Want kies ik dan voor #EC5? Of toch #EC2, omdat ik de vorige wedstrijd ineens rechtsback stond? Of #EC14, om mijn Nederlandse roots en voorliefde voor Ajax nog wat meer te benadrukken? U mag lachen, maar ik heb hier een tijdje geleden serieus over nagedacht (even voor de duidelijkheid: nagedacht over die hashtag, ik heb vooralsnog geen plannen voor een onderbroekenlijn…).

    De Belgische mentaliteit

    Een paar weken geleden kwamen de rugnummers bij Moldavo toevallig ter sprake. Toen iemand begon over ‘vaste’ rugnummers, dus één persoon die heel het seizoen hetzelfde shirt draagt, maakte een teamgenoot van me een opmerking die ‘de Belgische mentaliteit’ in dit vraagstuk wat mij betreft perfect verwoordt. ‘Maar dat is toch raar,’ zei ze, ‘als ik dan nummer 9 krijg, en dan de week daarop met nummer 9 links achterin speel?’ Nee, in Mol zijn ze niet zo onder de indruk van #CR7. Je rugnummer op zaterdag moet je verdienen, daar moet je doordeweeks kei- en keihard voor werken. En dan is nummer 5 ineens veel prestigieuzer dan wanneer je het als hashtag op je onderbroek laat drukken. De Belgische mentaliteit, geef mij die maar!

    Bedankt voor het lezen, tot snel! 🙂

    Emma - Signature