Emma Moldavo - Penalty

39 meter lopen en nooit het oogcontact verbreken: penaltyseries zijn fantastisch

‘Ja! Goeie bal!’ klinkt het langs de lijn. De aanwezige supporters van de thuisploeg klappen hun handen stuk. De vlugge rechtsvoor van Kontich heeft zojuist vanaf elf meter de bal genadeloos achter onze keepster geschoten. Aangezien de eerste penaltynemer van ons team de bal niet tussen de palen kreeg brengt dat de stand op 1-0. Heel even baal ik. Dan denk ik terug aan een moment ongeveer tien minuten daarvoor.

‘Dames, goed gewerkt vandaag. Twee keer zijn we op achterstand gekomen en twee keer hebben we ons teruggevochten. Wij hebben het mentale voordeel. Oké, wie voelt zich goed genoeg om zo dadelijk een strafschop te nemen?’ Mijn hand schiet omhoog. Meteen realiseer ik waar ik me zojuist voor heb opgegeven. Shit. Ik train er vaak op, maar als je in een wedstrijd een penalty moet nemen is dat toch wel even andere koek. Maar nu kan ik niet meer terug. ‘Oké, Emma, de tweede penalty is voor jou.’

Een zenuwslopende wandeling

Lang geleden zag ik een interview met een profvoetballer, die vertelde over penaltyseries. Ik weet niet meer wie het was en wat hij precies zei, maar de strekking was ongeveer als volgt: het allerergste is de wandeling van de middencirkel naar de penaltystip. Die 39 meter lijken een eeuwigheid te duren, vertelde hij. Nu kan ik me voorstellen dat het misschien iets zenuwslopender is in een WK-finale, met 80.000 man op de tribune en honderden miljoenen TV-kijkers, maar afgelopen zaterdag moest ik die 39 meter lopen voor een handjevol supporters, terwijl er een finaleplek in de provinciale beker van Antwerpen op het spel stond. Het voelde voor mij ongeveer hetzelfde.

Gelukkig had ik na het laatste fluitsignaal gezien dat de keepster van Kontich, die tijdens de wedstrijd toch al niet echt een zekere indruk maakte, moed ingesproken moest worden door haar teamgenoten. Ze leek op het punt te staan om in tranen uit te barsten. Dus toen ik mijn 39 grote passen zette in de richting van de penaltystip, verbrak ik geen moment mijn oogcontact. Ik staarde haar aan alsof mijn leven er vanaf hing. Hans van Breukelen - PenaltyToen ik bij de penaltystip aankwam dacht ik er nog heel even over na om een Hans-van-Breukelentje te doen, (met je vinger naar je oog wijzen om aan te geven dat je weet waar naar welke hoek een speler of keeper gaat, red.) maar dat vond ik uiteindelijk toch iets te riskant. Wat als ik ‘m dan vervolgens miste? Wat moesten al die 40 mensen langs de lijn wel niet van me denken?

Ik nam een aanloop, en gebruikte de techniek die op lagere niveaus, tegen middelmatige keepers, vaak succesvol is. Héél even, héél vluchtig, keek ik naar de linkerhoek. De keepster, die hoogstwaarschijnlijk naar mij aan het kijken was op zoek naar voortekenen, dacht dat ze me betrapt had op een moment van onzekerheid en duikt naar die hoek. Vervolgens kon ik de bal simpel aan de rechterkant erin schuiven. Nadat ik mijn penalty gescoord had kon ik amper juichen, zo opgelucht was ik.

We verloren de serie uiteindelijk met 5-4 en zouden de bekerfinale niet bereiken. Maar het spelen voor de prijzen smaakt naar meer. Gelukkig is het bij voetballen altijd zo dat na de zomer iedereen weer op 0 begint, een typisch gevalletje ‘nieuwe ronde, nieuwe kansen’. En geloof me, we zullen er volgend jaar klaar voor zijn. Oh ja, enneh… Kontich? Reken er maar niet op dat jullie ons volgend jaar weer van de finale af gaan houden. Bring it on. Was getekend, VC Moldavo.

Bedankt voor het lezen, tot snel! 🙂

Emma - Signature

RSS
Facebook
Facebook
YOUTUBE
INSTAGRAM

1 Comment

  1. Ik geloof meteen dat die 39 meter blik van jou, dodelijk is geweest. En dan rustig scoren, mooi man!

Geef een reactie