Emma Coolen - Songfestival of voetbal?

Als mijn debuut voor het Nederlands elftal maar niet samenvalt met het Songfestival…

‘OG3NE naar Stockholm! Douze points voor AFC Ajax! Nee, wacht even…’ Tja. Voor iedereen in Nederland die zowel fervent Songfestivalliefhebber als Ajaxsupporter is (ik vermoed dat ik de enige ben), was het gisteren een loodzware avond. Want hoe kies je in hemelsnaam tussen de tweede halve finale van het liedjesfestijn, en de historische wedstrijd van de Amsterdamse club in de Europa League? Thuis noemde ik het gekscherend al Sophie’s Choice, totdat ik inzag dat niet kunnen kiezen tussen twee televisieprogramma’s misschien niet helemaal hetzelfde is als beslissen wie van je kinderen je overgeeft aan de nazi’s… Maar moeilijk was het zeker!

Ik koos uiteindelijk het voor Songfestival op een groot scherm, en Ajax op een kleintje. En wat een avond werd het. Twee keer finale. Oké, dat Ajax de Europa League-finale haalt is een ongekende sensatie,  dat de Fijnaartse zusjes zich met een foutloze harmonie naar de liveshow van zaterdag zongen lag misschien wat meer in de lijn der verwachting, maar het maakte het feest bij ons thuis er niet minder om.

Dagelijks ritueel

Toen ik op de morning after tevreden een kopje koffie zette en nog even nagenoot met de mooie voorpagina van het Eindhovens Dagblad, werd ik echter snel weer terug in de orde van de dag gebracht. Ik pakte een zwarte fineliner uit mijn etui om mijn dagelijkse ritueel uit te voeren – het op mijn hand schrijven van hoeveel dagen er nog te gaan zijn tot het WK van 2019 – en realiseerde me dat er op dit moment nog maar 750 dagen tussen mij en het grootste eindtoernooi ter wereld staan. Zevenhonderdvijftig. Als je de Tyresö-wedstrijd van november 2013 als startpunt neemt ben ik dus op ongeveer 63% van mijn ‘reis’. Holy shit. Op zo’n moment is het lastig om de paniek niet toe te laten slaan.

Zoals ik eerder al schreef, is het seizoen mooier geworden dan ik ooit had durven dromen. Zoveel speelminuten mogen maken, zoveel geleerd, en grotendeels blessurevrij gebleven. Maar 750 dagen… Knipper één keer met je ogen en de kwalificatiewedstrijden zijn alweer begonnen.

‘Gaat het lukken?’

Mensen vragen me vaak of ik denk dat ik het ga halen, dat WK. Logisch ook, als je al een paar jaar lang van de hoogste toren schreeuwt dat je het ‘wel even’ gaat doen. Maar zo simpel als een ‘wir schaffen das’-mentaliteit aannemen en hopen op het beste is het natuurlijk niet. Daarom probeer ik het als volgt te benaderen. Als er morgen iets zou gebeuren waardoor ik nooit meer zou kunnen voetballen (afkloppen), was alles het toch helemaal waard geweest. De dingen die ik heb meegemaakt, de lessen die ik geleerd heb – zowel over voetbal als over alles daaromheen – en de mensen die ik heb leren kennen.

Of ik het Nederlands elftal ga halen is afhankelijk van ongeveer 200 factoren, waarvan ik er op twee zelf invloed heb: wat ik voor het voetballen wil doen, en wat ik voor het voetballen wil laten. De andere 198 zijn buiten mijn controle, dus daar ga ik me ook niet druk over proberen te maken. Maar deze sport heeft me gelukkiger gemaakt dan ik ooit geweest ben, en ik kan oprecht zeggen dat er niks mooiers is dan dingen doen waarvan niemand, ook jijzelf niet, dacht dat je ze ooit zou kunnen. Dan zou ik toch gek zijn als ik niet nog even 750 dagen gas zou geven?

Tot mijn pensioen

Patrizia Panico - WK 2019Wat betreft mijn leeftijd neem ik graag een voorbeeld aan de Italiaanse Patrizia Panico, die na 204 interlands in 2015 stopte met voetballen, op haar 40e. Ik heb dus nog wel even. Na het WK komen de Olympische Spelen van 2020, dan het EK van 2021, en ga zo nog maar even door. Als ik fit en gezond blijf voetbal ik door tot mijn pensioen. Het Ultieme Doel blijft het WK van 2019, daar verandert niks aan. Mocht niet lukken, door één of meerdere van die 198 factoren, is er geen man overboord. Avondje uithuilen en de volgende ochtend weer gaan met die banaan. Het volgende eindtoernooi staat alweer voor de deur.

Sophie’s Choice

Maar hoeveel ik ook van voetbal houd, het Songfestival zal toch mijn eeuwige liefde blijven. Als ik over twee jaar zou worden opgeroepen voor het Nederlands elftal, zal ik er klaar voor zijn. Maar mocht de interland samenvallen met een uitzending van het Songfestival…

Bedankt voor het lezen, tot snel! 🙂

Emma - Signature

 

RSS
Facebook
Facebook
INSTAGRAM