Emma Coolen - Blog blessure

Autorijden doe je ook niet op een lege tank: Soms is een blessure net wat je nodig hebt

‘Zo, daar zitten we dan,’ zucht ik, terwijl ik naast mijn vader neerplof in de wachtkamer van het Catharinaziekenhuis. ‘Hier zullen we de komende paar uur niet meer wegkomen.’ We worden vergezeld door een sip kijkend jochie met een bebloede vinger en een gezelschap van drie zeer ernstig kijkende vrouwen. Ik vind de spoedpost een ontzettend akelige plek, en voel me bijna schuldig dat ik er zit met zoiets banaals als een pijnlijke voet. Maar goed, nadat er een tegenstander met ijzeren noppen bovenop was gaan staan en ik vermoedde dat hij gebroken was, kon het vast geen kwaad er een dokter even naar te laten kijken.

De topper spelen op een lege tank

Eerder die ochtend, ongeveer 70 wedstrijdminuten vóór ik geblesseerd zou raken, had ik op het veld van Moldavo iets engs meegemaakt. We speelden de topper tegen KV Mechelen, en de winnaar zou de koppositie pakken. Ik voelde me prima die ochtend: fit, uitgeslapen, en gebrand op een goede prestatie en de drie punten. Maar al na tien minuten had ik door dat er iets niet goed zat. Mijn benen wilden niet, ik ademde moeilijk en moest na elke sprint minutenlang sjokken om uit te rusten.

De beste manier om het gevoel te omschrijven is alsof je probeert te rijden met een auto die nog maar een paar druppels brandstof in de tank heeft. Het gaat wel, maar je komt sputterend vooruit en weet dat je elk moment tot stilstand kan komen. Dat is precies hoe ik me voelde. Halverwege de tweede helft kreeg ik een trap, werd gewisseld, en voelde langs de lijn dat er iets in mijn voet goed mis was. Op naar het ziekenhuis dus.

Een klein ongelukje en een dierbare vriend

Emma Coolen - Blog blessureRapper Typhoon heeft in zijn nummer ‘Sprokkeldagen’ de zin ‘dus het enige wat ik denk, is ‘laat me een ongeluk krijgen. Zo’n kleintje, om verplicht een tijdje rustig te blijven.’’ Ik denk dat dat ongeveer is wat mijn lichaam bedoelde. Kijk, geblesseerd raken is nooit leuk, maar misschien was het nu even nodig. Voor het eerst sinds een lange tijd heb ik een week lang helemaal niks gedaan. Mezelf gedwongen om niet naar die tikkende klok aan de muur te kijken waarop staat hoeveel dagen het WK van 2019 nog van ons verwijderd is. Ik heb op de bank gelegen, aan school gewerkt, TV gekeken: alles heel rustig aan en af en toe met ijs op mijn voet. Na ongeveer drie uur werd dat al strontvervelend en wilde ik het liefst buiten rondjes gaan rennen. Maar ik moest van mezelf blijven liggen. Elke keer als ik een kleine blessure oploop groeit mijn respect voor mensen die bijvoorbeeld een kruisband afscheuren. Ik heb nu een week niet op het veld gestaan, en het voelt alsof ik een dierbare vriend een paar maanden niet gezien heb (u mag lachen, ik weet dat dit heel melodramatisch klinkt).

Afstand

Of ik aan de medische criteria van ‘overtraining’ heb voldaan weet ik niet, en het boeit me eigenlijk ook niet zoveel. Ik heb de afgelopen maanden weer nét iets teveel gedaan, en dat kwam er vorige week even uit. De tank was leeg, de batterij was op. Misschien kwam die kleine blessure daarom net op het goede moment, en mag ik God op mijn blote knietjes danken dat ik niet een millimeter naar links of rechts geraakt ben, want dan had ik nu waarschijnlijk in het gips gezeten. Een weekje gedwongen op de bank liggen was precies de fysieke en mentale afstand van het voetballen die ik even nodig had.

Papa’s preek

‘Nou, dat was het kortste ziekenhuisbezoek allertijden!’ lach ik, als ik naast mijn vader 15 minuten na aankomst alweer richting de auto strompel. ‘Realiseer je wel hoeveel geluk je hebt gehad, Emma. Hoorde je wat de dokter zei? Voor hetzelfde geld was je voet gebroken geweest.’ Ik knik, en mompel wat. Daar komt ‘ie hoor, de verwachte speech. ‘Ik zei toch dat je de afgelopen weken veel te druk bent geweest? Ik wil dat je he-le-maal niks gaat doen. Bel je werk maar af, je gaat thuis op de bank liggen. IJs op die voet. En niks in het huishouden. Rust houden. Verplicht.’ Ik grinnik. Waarom hebben vaders toch altijd gelijk?

Bedankt voor het lezen, tot snel! 🙂

Emma - Signature

RSS
Facebook
Facebook
YOUTUBE
INSTAGRAM

1 Comment

  1. Niks melodramatisch aan, ik mis mijn dierbare vriend nog steeds (tien jaar later…)!

Geef een reactie