‘Ik heb getwijfeld over België…’: Bedankt voor alles, Moldavo

‘De dag die je wist dat ging komen’. Zo voelde het, toen ik gisterochtend met een brok in mijn keel de clubleiding, trainers en mijn teamgenootjes van VC Moldavo op de hoogte stelde van mijn besluit om per direct te stoppen bij de club. Verraders vond ik ze altijd, mensen die midden in het seizoen hun club in de steek lieten. Nooit gedacht dat ik er zelf eentje zou worden. En dat deed ik dus ook niet zonder reden.

Donkere wolk

15 uur eerder, maandagavond, rij ik over een pikdonkere en vrijwel uitgestorven A67 van de training naar huis. Moe, chagrijnig, en stinkend, want die ene dag in twee jaar bij Moldavo dat ik besluit om niet op de club maar thuis te douchen is natuurlijk precies de dag waarop ik uitglijd in een modderpoel.

Maar ik ben niet alleen moe omdat ik slecht geslapen heb, en niet alleen chagrijnig omdat ik waardeloos getraind heb. Het is iets diepers. Alsof er een donkere wolk boven mijn gemoedstoestand hangt. Alsof ik eigenlijk wel weet wat ik moet doen, maar het blijf ontkennen, in hoop dat er heel onverwacht plotseling een oplossing uit de lucht zal komen vallen. Maar die oplossing komt niet. En eigenlijk weet ik dat al lang.

Het is klaar

Emma Coolen - VC MoldavoBij thuiskomt plof na een snelle douche op de bank. ‘Vertel het eens,’ zegt mijn vader, die zoals vele malen eerder precies weet hoe de vork in de steel steekt, maar weet dat het veel effectiever is als ik het zelf vertel. ‘Wat is er aan de hand?’ Ik voel direct tranen opkomen, maar probeer ze weg te slikken. Kom op, Emma. Je bent vorige week 24 geworden. Probeer je nou eens als een echte volwassene te gedragen. Op het moment dat ik mijn mond open doe om te vertellen komen ze alsnog.

‘Het is klaar’, zeg ik. Drie woorden die het hele verhaal vertellen. ‘Het is klaar.’ Het is alsof ik het besluit al heb genomen, en het voelt alsof ik drie weekendtassen aan bagage van mijn schouders afgooi. Maar mijn vader wil tekst en uitleg. Is er iets mis bij de club? Nee, de club is prima. Ligt het aan de meiden? Nee, de meiden zijn prima. Heb je ruzie met de trainer? Nee, de trainer is prima. ‘Waar ligt het dan aan?’ probeert hij tenslotte. ‘Alles.’

Ligt het aan Moldavo?

Die avond lig ik in bed, en probeer ik me te herinneren wanneer ik voor het laatst écht uitkeek naar een training. Lang, lang geleden. De waarheid is namelijk dat ik al maanden met steeds minder plezier, en de laatste tijd zelfs met tegenzin, naar het voetballen ging. Van die gemotiveerde, bijna geobsedeerde Emma, die drie keer per week in haar eentje ballen tegen een muurtje stond te schieten voordat de rest van het team kwam trainen, is weinig meer over.

Maar ligt dat nou aan Moldavo? Deels. Het is niet zo dat ik door één of meerdere factoren binnen de club geen zin meer had om te voetballen. Ik denk dat ik gewoon even wat afstand van het voetballen nodig heb. Fit worden. Blessures laten genezen. Geen druk voelen. Weer verliefd worden op de sport, waar ik jarenlang zo ontzettend gek op was.

Lieve berichtjes

‘Nou, het is zeker niet zo dat ze me weg willen hebben, maar ik denk niet dat ze er echt van balen, of zo’ vertel ik aan een vriendin van me, terwijl ik op social media ook aan de rest van de wereld laat weten wat ik besloten heb. Ik had er niet verder naast kunnen zitten. De rest van de dag stroomt mijn telefoon over van lieve berichtjes van teamgenoten, die zeggen hoe jammer ze het vinden dat ik wegga. Met tranen in mijn ogen en trillende handjes lees ik ze.

De koek is op

Bijna twee jaar lang heb ik bij Moldavo mogen voetballen. Het waren twee boeiende, soms moeilijke, maar hele mooie en leerzame jaren. Ik heb fantastische wedstrijden mogen spelen, geweldige mensen leren kennen, en mijn woordenschat is een hele hoop pareltjes rijker geworden. Mijn eerste echte buitenlandse voetbalervaring was er eentje waar ik met een brede lach op mijn gezicht aan terug zal denken, en ben dankbaar dat ik deel heb mogen uitmaken van de ontzettend warme, vriendelijke, en gezellige club Moldavo. Maar zoals een legendarische Amsterdamse volkszanger ooit zei: ‘de koek is op.’ Nu is het tijd voor iets anders.

Bedankt voor het lezen, en tot snel! 🙂

Emma - Signature

PS: Twee jaar bij een club gaat je natuurlijk niet in de koude kleren zitten, en ik kan deze blog niet afsluiten zonder een paar mensen te bedanken. Uiteraard iedereen binnen de club Moldavo, die zich af en toe echt afgevraagd moeten hebben of het wel zo slim was om die idiote Hollander in de spelersgroep op te nemen. Trainers Stijn, Frank, en Rob, voor het vertrouwen en de goede trainingen. Minneke, van wie ik meer Vlaamse eufemismen voor geslachtsdelen leerde dan ik ooit had durven dromen, en die altijd voor me klaarstond.  Jacqs, met wie ik soms niet eens door één deur had gekund als het een kerkpoort was geweest, maar waar ik zeker de laatste tijd heel goed mee kon lachen. Tessa en Bo, van wie ik leerde dat het niet tegen de regels in is om heteromeisjes te willen versieren, ‘want zo heb ik Bo veroverd’ (quote van Anoniem). Sanne, altijd bezorgd over pijntjes en altijd met goed advies over hoe ze te verhelpen. Merel, de Hollander die wel ingeburgerd was, en er altijd voor me was als ik het even niet meer wist, hulp nodig had, of gewoon even wilde uithuilen. Stéphanie, die nooit, maar dan ook nóóit ophield in me te geloven, en waarvan ik zo blij was dat ze dit seizoen bleef dat het me extra pijn doet om nu zelf weg te gaan. En last maar zeker not least Michel, die me van mijn eerste tot mijn laatste dag bij Moldavo bemoedigend toesprak, overal te hulp schoot, en zonder wie ik waarschijnlijk überhaupt nooit bij de club terecht was gekomen. Aan al deze mensen, maar eigenlijk aan iedereen, bedankt. Het ga jullie goed <3

RSS
Facebook
Facebook
YOUTUBE
INSTAGRAM