‘Bonjour, je cherche une poubelle’: voetballen in Wallonië is hele andere koek

Een groot verschil tussen op laag en op hoog niveau voetballen is hoe ver je weg moet voor je uitwedstrijden. In mijn elf jaar bij SBC speelden we eigenlijk elk jaar tegen dezelfde ploegen. Van de ene kant handig, als je de kantine van Best Vooruit, Wilhelmina Boys of Nieuw Woensel binnenloopt en niet eerst een kwartier moet zoeken naar de toiletten, maar na een paar jaar is daar het nieuwe ook wel vanaf.

Voor het eerst naar Wallonië

Het eerste elftal van Moldavo speelt landelijk, en in België omhelst dit natuurlijk zowel Vlaanderen als Wallonië. Afgelopen zaterdag speelde ik mijn allereerste wedstrijd in Franstalig België, tegen een club met de fantastische naam ‘Union Saint-Ghislain Tertre-Hautrage’.

Na een tocht van twee uur stapten we uit de bus in Saint-Ghislain, vlakbij de Belgische grens met Frankrijk. Ik had ’s ochtends al een helft meegespeeld bij de B-ploeg (Vrouwen 2) om wat wedstrijdritme op te doen, dus had tijdens de lange reis lekker liggen wegdromen over hoe ik na mijn dramatische prestatie van vorige week nu in blessuretijd het winnende doelpunt zou gaan maken. Je weet immers maar nooit…

Saint-Ghislain - WalloniëHet hoofdveld van U.S.G.T.H., zoals de ploeg gemakshalve ook wel wordt genoemd, ging optimistisch door voor ‘Stade St. Lo’, maar die naam kon niet verbloemen dat er hele stroken veld bestonden uit een centimeters diepe kleilaag. Als je er een stukje op jogde zakten je noppen om de stap weg, en tijdens de warming up vroegen we ons hardop af of deze wedstrijd niet eigenlijk afgelast moest worden. Maar goed, in België zijn ze niet zo flauw met aflasten, dus anderhalf uur na aankomst trapten we ‘gewoon’ af.

Twee stokbroden, alstublieft

De coach van de tegenpartij was een opgewonden standje, en hij was continu wild in onze richting aan het schreeuwen. Maar aangezien ik geen poot Frans spreek (buiten ‘je cherche une poubelle’ en ‘bonjour, deux baguettes et un croissant s’il vous plaît, maar ja, wat heb je daar aan in een voetbalwedstrijd?) had hij voor mijn part dus net zo goed Chinees kunnen praten. Het leuke hiervan is dat het meteen aanvoelt als een internationale wedstrijd. Weer eens wat anders dan naar Best Vooruit rijden en in de kantine bij je voornaam begroet worden!

Ik mocht in de tweede helft invallen, en heb me dit keer, mede door goede coaching van mijn teamgenoten, voor mijn gevoel enigszins staande kunnen houden. Het stevige fysieke spel en de hoge balsnelheid zijn zaken waar ik nog steeds niet helemaal aan gewend ben, en ik ben door mijn zenuwen af en toe de bal nog liever kwijt van rijk, maar voel me elke week wat minder alsof ik door een stoomwals overreden ben na afloop van de wedstrijd. Nog belangrijker: we sleepten een 0-1 overwinning uit het vuur, waardoor we voorlopig op een veilige afstand van de degradatiestreep staan.

De weg terug was natuurlijk ook weer een heel avontuur. We waren de straat nog niet uit of de kratjes Jupiler werden opengetrokken, en de gehele reis naar Mol is er gefeest en gehost in de bus. Ik lag ondertussen voor pampus uit het raam te staren, want 90 minuten spelen in België had zijn tol geëist, zeker de 45 minuten in de klei van Saint-Ghislain, en daarbij had ik ook nog last van een nagel die zich op vervelende wijze los aan het maken was van mijn grote teen (ik had me voorgenomen om jullie de gore details te besparen maar dat is helaas niet gelukt). Toen ik na een tijdje mijn been optilde kreeg ik zelfs voor het eerst in mijn leven kramp, een ervaring die ik graag bij één keer zou willen laten. Terwijl mijn ploeggenoten nog uit volle borst een Vlaams coupletje Marco Borsato inzetten deed ik mijn ogen nog maar even dicht. Nog nooit was een slijtageslag het zó waard.

Bedankt voor het lezen, tot snel! 🙂

Emma - Signature

PS: Aanstaande zaterdag spelen we thuis in Mol om 15:00 de topper tegen de koploper in onze competitie, het tweede elftal van Standaard Luik. Dus eh, als u toevallig in de buurt bent… 😉

RSS
Facebook
Facebook
YOUTUBE
INSTAGRAM

1 Comment

  1. Op één of andere manier heb ik bij Franstalige mensen altijd het idee dat het opgewonden standjes zijn haha. Ik zie je verhaal voor me, inclusief dat winnende doelpunt in jóuw droom! Gaat er vast nog wel een keer van komen. Ik ben fan!

Geef een reactie