Emma Coolen - FC Eindhoven - KickItLikeJas.com

De dag dat ik begon met calorieën tellen

Lang heb ik nagedacht over of ik de blog van deze week wel wilde schrijven. Dit verhaal is namelijk een stuk persoonlijker en beduidend minder vrolijk en opgewekt dan de rest van mijn website tot nu toe. Maar aangezien ik weet dat er veel mensen zijn die met hetzelfde worstelen hoop ik dat iemand die dit leest iets aan mijn verhaal zal hebben.

Babyvet

Ik kan me niet herinneren dat ik me ooit heel dun heb gevoeld. Overgewicht heb ik nooit gehad, maar ik was ook niet echt heel slank. Tot ver in mijn puberteit maakte ik grapjes dat ik nog hard aan het proberen was mijn babyvet kwijt te raken. Grapjes die moesten verbergen dat ik me, zoals eigenlijk elk meisje van die leeftijd, vaak onzeker voelde over hoe ik eruit zag.

Ruim twee jaar geleden, toen ik het voetballen ineens een stuk serieuzer ging nemen, diende zich voor mij de perfecte gelegenheid aan om ook het lijf te krijgen dat ik altijd al had gewild, maar waar ik nooit de discipline voor had gehad om er echt werk van te maken.

In het begin ging het goed. Ik at veel magerder, dronk geen alcohol meer, leerde veel over welke voedingsstoffen je hoeveel en wanneer moest eten voor een optimale prestatie binnen de lijnen. Binnen enkele maanden raakte ik acht kilo kwijt, en kreeg er flink wat spieren en een hoop complimenten voor terug. Oude spijkerbroeken, die ik al sinds de middelbare school weggestopt had achterin de kast omdat ik ze met geen mogelijkheid meer over mijn dijen gehesen kreeg, pasten plotseling weer. En het gekke is, als je heel veel positieve opmerkingen krijgt over hoe je eruit ziet, neem je andere dingen makkelijk voor lief.

Tellen, tellen, tellen

Zo was ik bijvoorbeeld vaak duizelig, simpelweg omdat ik te weinig at gezien het aantal uur per week dat ik op het veld of in de sportschool stond. Ook was ik op een gegeven moment bijna heel de dag alleen nog maar bezig met calorieën tellen. ‘Als ik zoveel uur train vandaag, verbrand ik ongeveer zoveel calorieën, dus kan ik zoveel eten naderhand’. Het is duivelse wiskunde, maar als je het eenmaal in je hoofd hebt zitten, is het ontzettend moeilijk om het los te laten. Toen op een gegeven moment ook mijn lichaam tegen begon te sputteren, heb ik het ziekenhuis gebeld, en voor het eerst aan de mensen om mij heen verteld dat ik misschien wel eens een probleem kon hebben.

Het is absoluut waar dat de maatschappij van tegenwoordig ongelooflijk veel druk legt op jonge meisjes om dun te zijn. Voor iemand die zich heel haar leven nét te dik heeft gevoeld en altijd gebukt ging onder onzekerheden, is als een atleet bezig zijn met voeding misschien olie op het verkeerde vuur. Er goed uit willen zien is geen zonde, evenmin als het streven naar een afgetraind lijf voor de optimale sportprestatie. Maar aan alle meiden die dit lezen en die zich ook maar enigszins herkennen in mijn ervaring, alsjeblieft, vergeet niet dat je gezondheid belangrijker is dan al die andere dingen. En op het moment dat je merkt dat je gedurende de dag met niet veel andere dingen meer bezig bent dan met wat en wanneer je gaat eten, ga er dan met iemand over praten. Voor jullie ben ik altijd bereikbaar.

Met mij gaat het ondertussen weer stukken beter. Oké, ik heb nog een beetje moeite met het feit dat ik weer een  beetje een buikje heb gekregen, en mijn lijf is nog niet helemaal hersteld van de vele trainingen die ik op te weinig brandstof heb afgewerkt, maar ik ben weer op de goede weg. En mocht je me nou op de volgende verjaardag een stukje taart af zien wijzen, maak je dan alsjeblieft niet al te veel zorgen. Ik zoek nog naar de perfecte balans tussen discipline en af en toe even genieten. Maar uiteindelijk doe ik alles tegenwoordig met in mijn achterhoofd Het Grote Doel: het WK van 2019. En niet meer om maar zo dun mogelijk te worden. En dat is al een overwinning op zich.

Emma - Signature

RSS
Facebook
Facebook
YOUTUBE
INSTAGRAM