Emma Coolen - PSV/FC Eindhoven

De mooiste dag van mijn leven

‘Dat was… de mooiste ervaring van mijn leven. Niet gespeeld, natuurlijk. Maar wat geeft het ook. Vanavond zat ik bij de wedstrijdselectie van een BeNeLeague-team. En het was alles wat ik ervan gehoopt had, plus nog wat meer. Even proeven aan het echte werk. I’ll be back.’

Dit staat er in mijn dagboek bij vrijdag 28 februari 2015. En het is waar, het was de mooiste dag van mijn leven. Meer dan een jaar hard werken kwam samen op die ene avond. Voor mensen die zelf op een hoog niveau sporten klinkt het misschien gek: één keer 90 minuten op de bank zitten, hoe kan dat nou de mooiste dag van je leven zijn? Ik zal het even uitleggen.

Iets meer dan een jaar eerder, in november 2013, was ik een weekje op vakantie in Zweden. Op aanraden van een vriendin ging ik kijken bij een wedstrijd van Tyresö FF, op dat moment het beste vrouwenvoetbalteam van een van de beste competities ter wereld: de Zweedse Damallsvenskan. Ik voetbalde zelf al een jaar of tien, maar sinds mijn vijftiende in teams waarbij de derde helft de belangrijkste was. Om te zeggen dat het voetballen een slecht excuus was om het de rest van de zondag op een zuipen te zetten is een understatement.

Voetbalteam Tyresö FF
Onwetende supporter met drie speelsters – ik had hier eigenlijk nog geen idee wie dit waren…

Maar daar zat ik, op de tribune in een buitenwijk van Stockholm, en mijn tenen vroren eraf. De Zweedse dames namen het in de achtste finales van de Champions League op tegen het Deense Fortuna Hjørring. 90 minuten na het eerste fluitsignaal van scheidsrechter Amy Fearn wist ik plots wat ik met mijn leven wilde doen: profvoetballer worden.

Optimist – of gewoon gek?

‘Niets is onmogelijk’, wordt je in je tienerjaren vaak toegeroepen om je te stimuleren je dromen achterna te gaan in het leven. Maar op je twintigste besluiten om profvoetballer te willen worden, met net vijf jaar zuipen, roken en feesten achter de kiezen, is misschien zelfs voor de die hard optimist een tikkeltje enthousiast.

Op deze blog zal ik mijn rare, moeilijke, maar vooral knotsgekke weg in het voetballen beschrijven. Een avontuur dat op die koude dinsdagavond in Stockholm begon, en dat hopelijk nog vele jaren zal duren. En of er nou twee of een miljoen mensen meelezen, maakt me eigenlijk niet zo veel uit. Ach, en al ziet niemand behalve ikzelf dit verhaal, hopelijk heb ik dan over een jaar of veertig iets leuks om aan de kleinkinderen te laten lezen.

Doei!

EmmaSignature

RSS
Facebook
Facebook
INSTAGRAM