Emma Coolen - Blog WWC 2019 - WK-droom / World Cup Dream

De WK-droom is voorbij

Vrijdag 6 april 2018. Een nu al historische dag in de geschiedenis van het Nederlandse vrouwenvoetbal. Vanavond spelen de Oranjeleeuwinnen voor meer dan 30.000 toeschouwers een WK-kwalificatiewedstrijd, een recordaantal. De vrouwen zijn ongekend populair, slepen de ene na de andere sponsordeal binnen, en de stadions die ze uitverkopen worden groter en groter. Het WK van 2019 komt er nu echt aan. Maar niet voor mij.

Ambities

Een grote droom hebben is mooi. Het geeft je een reden, elke dag weer, om met frisse moed uit bed te stappen en keihard te werken aan dat ene doel. Maar je kunt er ook te ver in doorslaan. Een paar maanden geleden betaalde ik van het ene op het andere moment de prijs voor de afgelopen vier jaar, waarin ik non-stop, zonder te pauzeren, elke minuut van elke dag bezig was. Ik kreeg een onaangekondigd bezoekje van de bekende vrouw met de hamer, zeg maar.

En maakt u zich geen zorgen, dit wordt absoluut geen zielig verhaal over hoe zwaar ik het wel niet had en hoe blij ik ben dat ik er nu stapje voor stapje uit begin te komen en het elke dag weer een beetje beter met me gaat. Ik kan me niet voorstellen dat iemand buiten mijn moeder dat graag zou willen lezen. Maar het is wel tijd om eens heel kritisch naar de toekomst te kijken.

Dadendrang

De afgelopen vierenhalf jaar zijn fantastisch geweest, laat ik dat voorop stellen. Maar in mijn onverminderde dadendrang vergat ik af en toe even op de pauzeknop te drukken. Daarom wil ik vandaag even aan u het volgende verklaren: ik ga het WK van 2019 niet meer halen. Waar dat aan ligt? Geen idee. Ik wist vanaf het begin al dat het ambitieus, op het randje van compleet gestoord was. De druk die ik daardoor op mezelf legde, van elke dag maar meer, sneller, vaker, die is me een tijdje geleden even te veel geworden. Alleen al door hier op deze manier uit te spreken dat ik het niet meer ga halen valt er een kolossale last van mijn schouders.

Toekomst

Maar wat betekent dat nou voor de toekomst? Ik ga zeker niet stoppen met voetballen, en het Nederlands elftal halen is nog altijd de droom waar ik elke dag keihard voor ga werken. Maar de druk moet even van de ketel. Het dagen aftellen en altijd voelen dat ik te langzaam voortgang maak moet nu stoppen, zodat ik weer terug kan gaan naar de basis: plezier hebben in het voetballen, en elke dag beter willen worden.

‘Ik zei het toch…’

Ik snap dat er nu mensen zullen zijn die deze blog lezen, en stiekem een zullen lachen. ‘Ik zei het toch, Emma…’ Ja, dat klopt. En je was niet de enige. Zo’n beetje iedereen tegen wie ik vertelde dat ik het WK wilde halen, verklaarde me voor gek.

Het risico van publiekelijk op het internet je grote dromen van de daken schreeuwen is dat je ook publiekelijk op je bek gaat als het mislukt. Maar een mislukking wil ik dit avontuur zeker niet noemen. Dus ja, de twijfelaars hebben gelijk gekregen. Vooralsnog. De droom is nog lang niet voorbij, hij heeft alleen wat vertraging opgelopen. Voor nu hebben jullie inderdaad het volste recht om te wijzen, te lachen, en te zeggen ‘ik zei het toch!’. Maar laten we over een jaar of vijf nog eens praten…

Bedankt voor het lezen, tot snel! 😉

Emma - Signature

RSS
Facebook
Facebook
YOUTUBE
INSTAGRAM