Emma Coolen - Moldavo B - Blog 'stresskakske'

Een ‘stresskakske’, een penalty veroorzaken en naakt het gangpad oversteken: Het was weer een bewogen week in Vlaanderen

‘Tja, we hebben slecht gespeeld, maar toch met grote cijfers gewonnen.’ Dat was de afgelopen weken het devies bij de B-ploeg (VR2) van Moldavo. Na elke wedstrijd waren we teleurgesteld in ons spel, maar stonden er wel uitslagen als 5-0, 7-2 en 6-1 op het scorebord. Daarom opperde ik twee weken geleden op de training ‘Je weet wat ze zeggen over ploegen die slecht spelen en toch winnen… Dat zijn vaak degene die aan het einde van het seizoen bovenaan staan!’ Voorzichtig hoongelach van mijn teamgenoten. ‘Rustig aan, Emma. Eerst winnen van Heist, dan praten we verder.’ Gisteren stond de topper tegen Heist, de nummer 2 in het klassement, op het programma. Het werd een wedstrijd die ik niet snel zal vergeten.

Verplicht omrijden en acht keer stoppen voor koffie

In tegenstelling tot bij de A-ploeg, waar je bij uitwedstrijden met een bus gaat, komt iedereen bij het tweede gewoon met eigen vervoer. Ik vind dat nooit zo erg. Navigatie aan, lekker muziekje op en bij elk tankstation op de route stoppen voor koffie. De rit van Son naar KSK Heist was er één van maar liefst een uur en twintig minuten, en dat was nog zonder het verplichte 20 kilometer omrijden omdat mijn TomTom uit 2006 komt en me altijd wel ergens een weg op stuurt die niet meer bestaat. Maar goed, aangezien de wedstrijd om half 10 zou beginnen stond ik op zaterdagochtend in het pikdonker al om kwart voor 7 naast mijn Clio en probeerde de buren niet wakker te maken terwijl ik mijn voetbaltas met een grote boog op de bijrijdersstoel slingerde. Buiten was het koud en mistig. Kwart voor 7. Ik glimlachte. Het moet voor sommige mensen lastig voor te stellen zijn dat ik dit voor mijn plezier doe.

Stresskakske

Bij aankomst voelde ik me goed (en ondertussen wakker van al die koffie), maar toch wel wat nerveus. Als we hier zouden winnen sloegen we een gat van zeven punten met Heist, en zou het voor de andere ploegen lastig worden om ons in de rest van het seizoen nog te achterhalen. Helaas hoorden we al snel dat hun eerste elftal, een ploeg die in de Belgische Superleague speelt, geen wedstrijd had dit weekend, en dan voel je de bui natuurlijk al hangen. Aangezien ik snap dat het zo werkt in de voetballerij en Emma Coolen - Moldavo Belke ploeg die de mogelijkheid heeft zich hier schuldig aan maakt zal ik hier geen vingertje wijzen, maar u kunt zich voorstellen dat de aanvalster die ik tegen me had van een iets ander kaliber was dan ik normaal gesproken gewend ben in de provinciale klassen.

Ik was niet de enige met wat gezonde zenuwen. ‘Moet er iemand nog naar het toilet? Dan zou ik het nu doen, want ik moet zo dadelijk even een stresskakskeklonk het in de kleedkamer. Oh ja, en net als je denkt dat je alles ondertussen wel zo’n beetje gezien hebt qua accommodaties: bij de kleedkamers van KSK Heist zaten de douches niet vast aan de omkleedruimte, maar aan de andere kant van de gang achter een deur, waardoor je dus om te douchen eerst naakt het gangpad moest oversteken…

Schoffelen

Enfin, de wedstrijd. We begonnen heel slordig, en na twee minuten hadden we de 1-0 al om onze oren. Goed, het was duidelijk: Heist speelde met een ontzettend sterke ploeg. Dat wisten we nu, tijd om aan ons eigen spelplan te gaan werken. Maar ongeveer 10 minuten later deed ik wat ik al zo vaak heb gedaan, en altijd met hetzelfde resultaat. Ik vloog een tackle in binnen het 16-metergebied, miste de bal volledig en schoffelde de aanvalster onderuit. Penalty. Als u mij zou vragen om te beschrijven hoe het voelt om door de grond te zakken, kwam dat moment aardig in de buurt. Voetbal is een teamsport, en de prijs voor mijn domme fout moest nu betaald worden door al mijn teamgenoten, de trainers en de aanwezige supporters.

Met een 2-0 achterstand gingen we de rust in, maar als herboren kwamen we de kleedkamers uit. Heist had niks meer te melden, en al gauw viel de 2-1. In de resterende minuten van de wedstrijd hadden we het overwicht, maar een gelijkmaker zat er niet meer in. Toen de scheidsrechter voor het einde floot, wisten we dat Heist ons nu tot op 1 punt genaderd was in de stand. Ik liet mezelf op de grond vallen, en trok mijn shirt over mijn hoofd. Kom op, Emma. Niet huilen. Niet alweer.

‘Even’ de titel en de beker

In de autorit naar huis vielen er natuurlijk wel wat tranen, maar al gauw realiseerde ik me wat er vandaag gebeurd was. Oké, ik had een fout gemaakt en mede daardoor hadden we verloren. Maar wat ben ik ontzettend trots op dit team. Ik schreef ooit dat bij elke andere club spelen voor het tweede elftal een straf zou kunnen zijn, maar dat het bij Moldavo voelt als een zegen. Iedereen had van begin tot eind kei- en keihard gewerkt, gestreden voor elke meter, en bovendien heb ik bijna 90 minuten een Superleague-aanvalster kunnen verdedigen, dus over gebrek aan tegenstand hoef ik ook niet te klagen. Natuurlijk, het is geen geheim dat ik hogerop wil dan de 1e Provinciale van Antwerpen. Maar tot ik goed genoeg ben voor die stap zit ik hier op de beste plek die ik me maar kan wensen. Als ik elke week mijn uiterste best doe om bij te dragen aan Moldavo B, komen al die andere dingen vanzelf. Nu alleen nog ‘even’ de beker en de titel winnen…

Bedankt voor het lezen, tot snel! 🙂

Emma - Signature

RSS
Facebook
Facebook
INSTAGRAM

Geef een reactie