Eleanor Crick - Gastblog hardlopen

Eleanor Crick: ‘Hoe hardlopen mijn therapie werd’

Ik roep vaak dat sporten, in mijn geval het voetballen, me gered heeft, maar voor Eleanor Crick is dat écht zo. Over hoe hardlopen haar leven drastisch veranderd heeft schrijft ze op haar website Loop Depressievrij. Haar verhaal fascineert me al een hele tijd, en ik ben heel blij dat ze haar reis wilde delen op mijn blog. Veel leesplezier!

Als je me nu leert kennen zou je nooit denken dat ik eerst een hekel had aan sporten. Vroeger zat ik namelijk liever op de bank een serie te kijken met een glas wijn. Het liefst een hele fles wijn. Maar een jaar geleden veranderde dit helemaal. Ik kreeg namelijk een wake-up call…

Ik was zwaar depressief, mijn vriend had het uitgemaakt en ik voelde ik me ellendig. Het voelde alsof ik alles kwijtraakte en mijn hele leven uit elkaar viel. Ik wilde niks meer, behalve er een einde aan maken. Ik kan het me nog herinneren als de dag van gisteren. Ik was opgenomen op een gesloten psychiatrische afdeling, voor mijn eigen veiligheid. Mensen praatten over mij alsof ik er niet bij stond. Ik was helder, maar het voelde alsof ik niet in mijn eigen lichaam stond. En ik zag mijn omgeving in wanhoop en verdriet. Door mij.

En nu, is het bijna een jaar geleden dat ik opgenomen was. Gek, wat er allemaal in een jaar kan gebeuren. Het is zoveel dat ik niet eens weet waar ik moet beginnen. Maar ik zal maar bij het begin beginnen. Ik besloot op dat moment om mijn leven 180 graden om te draaien, alles op alles te zetten en me te focussen op een doel. Een doel waardoor ik trots op mezelf zou zijn, want ik voelde me zo ellendig. Als je depressief bent, is het namelijk ontzettend moeilijk om uit je bed te komen. Je voelt alsof het beter is als je er maar niet zou zijn. Dat je nutteloos bent. Je moet dus iets hebben om elke dag voor op te staan. Een doel. Voor mij werd dat de halve marathon.

Eleanor Crick - Gastblog hardlopen Toen ik in september uit het ziekenhuis werd ontslagen, veranderde ik mijn levensstijl drastisch. Samen met mijn omgeving besloot ik dat het verstandiger was om tijdelijk te stoppen met mijn studie en me te richten op mijn herstel. Daarnaast zorgde ik ervoor dat ik een vast ritme kreeg, gezonder ging eten, stopte ik met alcohol drinken en bovendien maakte ik een schema waarmee ik me ging voorbereiden op de halve marathon. Drie keer per week hardlopen met in het weekend een lange duurloop, met daarnaast twee keer krachttraining in de sportschool, en af en toe yoga.

Alle woede, onmacht, verdriet die ik voelde, reageerde ik af door harder te rennen of meer herhalingen te doen. Het voelde goed en naderhand was ik zo trots op mezelf. Ik kreeg meer energie, werd strakker en voelde me vrolijker. Het werkte. Daarbij besloot ik niet op de weegschaal te staan tijdens deze ‘transformatie’, omdat ik bang was dat ik misschien zou doorslaan en te veel zou focussen op het gewichtsverlies.

Het sporten was namelijk bedoeld als therapie, en niet om af te vallen. Een uitlaatklep om mijn hoofd leeg te maken en mijn leven weer op de rails te krijgen. Vooral de lange duurlopen in het weekend vond ik heerlijk. Anderhalf uur tot twee uur lang lopen, op rustig tempo heerlijk in het bos. Het voelde alsof het voor altijd zo door kon gaan. De weg, de bomen, mijn voetstappen op de grond. Heerlijk.

In maart was uiteindelijk de halve marathon. Het voelde zo dubbel: ik had zo lang naar dat moment geleefd, maar wat ging ik daarna doen? Zou ik in een dip belanden? Hoe zorg ik dat ik blijf hardlopen? Maar gelukkig gebeurde dit niet. De halve marathon ging zo makkelijk en ik voelde me fit en energiek. Ik kwam zonder moeite de finishlijn over. Het was verbazingwekkend, ik had mijn doel behaald en mijn leven echt omgedraaid. Daarnaast was ik verslaafd geworden aan hardlopen (op een goede, gezonde manier, natuurlijk!).

En nu loop ik nog steeds hard, soms drie keer per week, soms maar één keer per week. Maar ik doe het om mijn hoofd leeg te maken en te genieten. Daarnaast vind ik het ontzettend leuk om over mijn eigen ervaringen te schrijven en anderen te inspireren om ook hard te lopen. Want ik geloof echt dat je jezelf depressievrij kunt lopen.

Eleanor, ontzettend bedankt voor het delen van je inspirerende verhaal! Aan alle andere lezers, tot snel! 🙂

Emma - Signature

RSS
Facebook
Facebook
YOUTUBE
INSTAGRAM

2 Comments

  1. Wat een mooi en goed verhaal,hardlopen doet veel met je,een soort prestaties gevoel en dat is belangrijk voor jouw.ik herken mezelf in jouw verhaal,ook al ben ik niet depressie maar ook ik moet soms mijn hooft leegmaken en hardlopen is de besteerste therapie!!!!!!

Geef een reactie