Emma Coolen - Blog Dromen

Het probleem met dromen die uitkomen? Je went er zo snel aan…

Het is woensdag, 5 maart 2014. Krap drie maanden na mijn laatste wedstrijd in de vijfde klasse zit ik in het natte, koude gras van het sportpark van FC Eindhoven te kijken naar een oefenwedstrijd tussen ons eerste elftal en het Belgische VC Moldavo. En potverdorie, wat had ik graag meegespeeld. ‘Onze meiden’ winnen met 4-3, en ik ben zwaar onder de indruk. Een heuse internationale wedstrijd.

Voor de statistieken, en voor Facebook

Het is zaterdag, 19 september 2015. Door heel veel afmeldingen en blessures zit ik plotseling als derde en laatste wissel op de bank bij het eerste elftal van FC Eindhoven in de competitiewedstrijd tegen Saestum. Nadat onze trainer twee keer gewisseld heeft en we met een 7-0 achterstand compleet kansloos zijn geworden, verwacht ik dat ik tenminste de laatste vijf minuten zal mogen invallen, en daarmee mijn officiële Topklassedebuut mag maken. Al was het maar voor de statistieken, en om het op Facebook te kunnen zetten. Het gebeurt niet. De hele busreis terug van Zeist naar Eindhoven verberg ik mijn hoofd in mijn trainingsjack en huil zo zacht mogelijk.

Irritatie

Emma Coolen - Blog Dromen (VC Moldavo)Het is vrijdag, 21 april 2017. Ontspannen zit ik thuis op de bank, en check nog even de website van onze tegenstander van morgen: het tweede elftal van KAA Gent. Als ik zie hoe lang de busreis gaat duren, betrap ik mezelf erop dat ik lichtelijk geïrriteerd ben. Anderhalf uur enkele reis, en dat is dan nog zonder files en plaspauzes. Totdat ik plotseling inzie hoe belachelijk mijn irritatie is. Twee jaar geleden had ik nog een moord kunnen plegen (nou ja, niet letterlijk…) om te mogen spelen in een eerste elftal, om met een bus naar een uitwedstrijd te gaan, en om vervolgens op het hoogste amateurniveau te mogen spelen.

En dat is precies het probleem met dromen die uitkomen. Of het nou gaat om een basisplaats in het voetballen, die nieuwe auto waar je zo lang voor aan het sparen bent, of een relatie met degene waar je al tijden stiekem verliefd op was. ‘We want what we can’t have, the commodity makes us want it’, rapt Macklemore in zijn nummer Wings. Als het erop aankomt verschillen wij mensen eigenlijk maar weinig van Scrat, de eekhoorn uit Ice Age, in zijn eeuwige jacht op het eikeltje.

‘Een beetje dom…’

Maar maakt dat het behalen van je doelen minder mooi? Nee, absoluut niet. Het betekent alleen dat je er af en toe even stil bij moet staan hoe snel je aan een nieuwe situatie gewend bent. Ik doe dat, deels door een ‘voetbaldagboek’ bij te houden (ja, bepaalde voormalige teamgenoten, ik hoor jullie er nog steeds om lachen, en dat is 100% terecht). Als ik nu lees waar ik me een paar jaar geleden druk over maakte, voel ik me meer dan een beetje dom. Maar het lezen ervan helpt me met beide voeten op de grond te blijven staan, ook als dingen soms tegenzitten. Een kleine blessure of een keer niet spelen lijken misschien dramatisch op de dag zelf, maar in ‘the grand scheme of things’ zul je het je meestal amper herinneren.

Een goudeerlijke vader

Emma & Jeroen CoolenEn als zelfs dat allemaal niet meer werkt? Zorg dan dat je een nuchter, goudeerlijk persoon in je leven hebt. Zo iemand die precies zegt waar het op staat, zelfs als je het niet wil horen. Voor mij is dat, en dat zal voor sommigen geen verrassing zijn, mijn vader. Voor hem kon ik het namelijk niet verbergen, het minuscule stukje irritatie in mijn stem toen ik vertelde over de busreis naar Gent. ‘Emma, je moest jezelf eens horen,’ lacht hij. ‘Jarenlang werk je hier naartoe, en als je het eindelijk bereikt hebt begin je te klagen!’ Tja, en dan zie ik het zelf ook in. Hij is nog mild dit keer. En hij heeft volledig gelijk. Ik ben eraan gewend geraakt. Tijd om nóg grotere doelen te stellen.

Bedankt voor het lezen, tot snel! 🙂

Emma - Signature

Voetbalfoto’s met dank aan Leo Stolck ©

RSS
Facebook
Facebook
YOUTUBE
INSTAGRAM