Transfer naar Hässelby SK

Hoe mijn droomtransfer naar Zweden werkelijkheid werd

De mensen die mij wat langer kennen zullen weten dat mijn obsessie met Zweden niet stopte nadat ik terugkwam van die reis die mijn leven veranderde. In de afgelopen twee jaar is er geen dag voorbij gegaan dat ik niet met de taal of het land bezig ben geweest, van het intensief volgen van de Zweedse vrouwencompetitie (en hard supporteren voor wie er dan ook op dat moment maar bovenaan stond) tot elke dag een paar nieuwe woordjes onder de knie proberen te krijgen. Naast het Nederlands elftal halen is het dan ook mijn droom om in Zweden te spelen. En het lijkt er hard op dat die droom deze zomer al werkelijkheid gaat worden.

Vorig jaar maart had ik weer een reisje naar Stockholm gepland. Omdat ik geen week stil wilde zitten in mijn voetbalontwikkeling, benaderde ik een club uit de buurt met de vraag of ik daar misschien een paar keer mocht komen trainen. Ze reageerden positief, en met een Eindhoven-shirt als bedankje op zak reisde ik af naar de Zweedse hoofdstad.

Bibberbenen

Meetrainen met een vreemd team is doodeng. Toen ik het comfort van mijn vijfdeklasser in december 2013 voor het eerst verliet om te trainen met FC Eindhoven, zat ik elke week met knikkende knietjes in de auto op weg naar de club. ‘Wat als ik weer zoveel slechte passes geef? Wat als ze erachter komen dat ik nog helemaal niet met links kan schieten? Wat als ik weer achter die-en-die sta bij een oefening, die heb ik vorige week ook al zo vaak slecht aangespeeld!’. Vooraf zat ik mezelf dan op de wc moed in te spreken, en probeerde me ervan te overtuigen dat naar buiten rennen en naar huis gaan, hoewel verleidelijk, misschien niet de beste optie zou zijn. Het had niet veel gescheeld of ik zou nu in Eindhoven bekend staan als ‘dat ene meisje dat toen een keer voor de training zo hard wegrende en nooit meer terug durfde te komen’. Als ik echter dacht dat deze ervaring me voorbereid zou hebben op wat ik in Zweden zou meemaken, zat ik er helemaal naast.

Het was in maart alweer redelijk koud in Scandinavië, dus ik verstopte me die dinsdagavond diep in mijn dikke sjaal. Na een ritje van twintig minuten stapte ik, ook hier met knikkende knietjes, uit de metro. Met mijn vooraf zorgvuldig uitgeprinte Google Maps-instructies op zak ging ik op zoek naar het sportpark van Hässelby SK. Ik had maar liefst anderhalf uur ingecalculeerd voor een wandeling van krap 800 meter, maar gezien mijn ongekende talent om overal en altijd de weg kwijt te raken dacht ik dat het slim zou zijn om al het risico op te laat komen uit te sluiten. En door die bibberbenen was mijn wandelsnelheid natuurlijk ook niet echt om over naar huis te schrijven.

Voetbalveld van Hässelby
Na een uitputtende wandeling van 800 meter eindelijk gevonden: het sportpark van Hässelby SK.

Maar goed, al mijn zorgen waren voor niets geweest. Ik was ruim op tijd, de training was geweldig en de meiden ontzettend aardig. Op de momenten dat de Zweedse uitleg van de trainer iets te snel voor me ging werd het meteen voor me vertaald, en ik werd na anderhalf uur voetballen meteen uitgenodigd om ook op de donderdag mee te trainen. ‘Er is hier zoveel te leren voor mij. Ik kom terug. Hoe dan ook’, schreef ik die avond in mijn dagboek.

Zweden, here I come!

Op 1 juni van dit jaar, meteen aan het begin van onze zomerstop, vertrek ik voor negen weken naar Zweden, om daar te wonen, werken, en op het 4e nationale niveau in de competitie te spelen bij Hässelby. En eigenlijk kan ik het nog amper geloven. Zoals ik in mijn vorige blog al schreef, ik heb nog een ontzettend lange weg te gaan naar de top. Maar om twee hele maanden in Zweden te mogen voetballen, om daarna weer in de voorbereiding aan te sluiten bij FC Eindhoven, dat voelt toch eigenlijk alsof ik mijn miljoenentransfer naar het buitenland al binnen heb. Nu nog hopen dat ik straks mijn bibberbenen een beetje onder controle kan houden.

Bedankt voor het lezen, tot snel! 🙂

Emma - Signature

RSS
Facebook
Facebook
INSTAGRAM