EK 2017 - Vrouwenvoetbal - Oranjeleeuwinnen - Emma Coolen

Ik ben er niet bij, en dat is… prima. Viva Hollandia!

‘Kom op, dames. Maak ons trots. Laat heel Nederland zien wat jullie kunnen!’, schreef ik drie weken geleden in mijn blog. Ik drukte op ‘publiceren’, en deed nog even een schietgebedje. Laat het nu alsjeblieft een keer lukken. Laat het nu alsjeblieft niet weer een ‘net-niet-toernooi’ worden. Wat er vanaf dat moment is gebeurd had ik niet eens durven dromen.

Oranjegekte

De taferelen die ik de afgelopen weken heb mee mogen maken in bijvoorbeeld Enschede en Utrecht overtroffen al mijn verwachtingen. Duizenden mensen op de been voor in de Fanzones, volle stadions, en een ware oranjegekte die zich als een olievlek over het land verspreidde. Nederlanders zijn rasechte successupporters (ik mag dit zeggen – ik ben er één van), dus de finaleplek van ‘onze’ dames had op geen beter moment kunnen komen. Plotseling heeft iedereen het over ‘Neymartens’, de steekpasses van Jackie Groenen en de turbomotor die bij de burgerlijke stand bekend staat als Shanice van de Sanden.

Finale

Vanavond staan de Leeuwinnen in een uitverkochte Grolsch Veste in de finale van het Europees Kampioenschap. Ik moet de zin even drie keer lezen voordat het tot me doordringt dat het allemaal echt waar is. Nederland heeft het nationale elftal massaal in de harten gesloten, waar ‘we’ van tevoren zo op gehoopt hadden. Het wordt hoe dan ook een historische avond in de geschiedenis van het vrouwenvoetbal, zowel in Nederland als daarbuiten.

En ik? Ik sta op dat moment zelf op het veld. ‘Als België de finale haalt, lasten we onze oefenwedstrijd af!’ riepen een paar teamgenoten een week of twee geleden. Voor Nederland gold die regel helaas niet. Ik had een kaartje, en deze legendarische avond missen was voor mij eigenlijk onbespreekbaar. Totdat ik me iets realiseerde.

‘Er zijn veel mensen die zeggen: ‘Ik wil het nationale elftal halen!’ En dan heb je nog de mensen die zeggen: ‘Ik ben bereid alles te doen wat nodig is om het nationale elftal te halen’.’ – Chris Petrucelli, voormalig trainer van de Amerikaanse vrouwen Onder 21.

Eén doel

De afgelopen 1361 dagen heb ik mijn leven in het teken gesteld van maar één doel: het WK van 2019. Nee, ik heb lang niet altijd de goede keuzes gemaakt, soms zelfs willens en wetens contraproductieve dingen gedaan. Maar op het moment dat de Oranjevrouwen aftrappen tegen Denemarken telt er voor mij maar één ding: dat 664 dagen daarna het Wereldkampioenschap begint.

Op internet roepen dat je het WK wil halen is één ding. Alles, maar dan ook álles doen om dat doel te bereiken, ook als het soms niet leuk is, is een ander verhaal. Ik heb ze in mijn hoofd even allemaal opgesomd, de excuses die ik had om het naar mezelf goed te praten dat ik naar de EK-finale zou gaan. Eigenlijk wist ik allang wat me te doen stond.

Lieve Oranjeleeuwinnen

Lieve, lieve Oranjeleeuwinnen. Wat jullie de afgelopen drie weken voor het Nederlandse vrouwenvoetbal hebben gedaan is niet te bevatten. En oh, wat was ik er graag bij geweest vanavond, in die kolkende oranje Grolsch Veste. Maar ik kan het niet. Ik sta op het veld, om ook vandaag, op deze historische 6 augustus, alles eraan te doen om me zo snel mogelijk bij jullie te mogen voegen. Zodat als het niet lukt, ik mezelf in ieder geval in de spiegel aan kan kijken en kan zeggen dat ik nergens spijt van heb. Trots hebben jullie ons allemaal al gemaakt. Nu nog de kers op die oranje taart. Heel veel succes.

Bedankt voor het lezen, tot snel! 🙂

 

RSS
Facebook
Facebook
YOUTUBE
INSTAGRAM