EK Vrouwenvoetbal / WEURO 2017 - Photo by Teekkari

‘Is het bij de vrouwen ook drie corners is een penalty?’: Lief EK, je kunt niet snel genoeg beginnen

Een tijdje geleden stond ik als toeschouwer bij een vrouwenvoetbalwedstrijd. Aangezien ik door schade en schande wijs ben geworden dat clubs en supporters bij naam noemen niet altijd in goede aarde valt, zal ik het erbij houden dat het een bekerwedstrijd was, waarin een Nederlandse amateurploeg op eigen sportpark aantrad tegen een Eredivisieteam. Dit zorgde voor veel nieuwe, geïnteresseerde toeschouwers, die wel eens wilden zien wat die goedbetaalde Noorderlingen ervan zouden bakken tegen de Brabantse trots.

Dat op zichzelf is natuurlijk goed nieuws. Ook de kerels van het bestuur kwamen een keer een kijkje nemen bij de vrouwen, en de kantinemedewerkers kwamen handen tekort om de plotselinge toestroom van belangstellenden van een drankje te voorzien. Maar voordat de wedstrijd goed en wel begonnen was hoorde ik een paar rijen voor me wat mannen tegen elkaar bezig, en ik werd meteen weer met mijn neus op de feiten gedrukt wat betreft het imago dat vrouwenvoetbal in ons land nog vaak heeft.

Drie corners is een penalty

‘Is het bij de vrouwen ook drie corners is een penalty?’ zei Man 1 lachend tegen Man 2. Voor wie hier niet zo bekend mee is: bij de allerkleinste jeugdspelertjes is het vaak gebruikelijk dat er geen corners getrapt worden, maar in plaats daarvan een team een penalty mag nemen als het drie keer een corner had moeten krijgen. Een regel die, excuseert u me als ik er hier een paar jaar naast gok, al wordt afgeschaft als de spelers een jaar of 8 worden.

Op het moment dat ik de opmerking hoor probeer ik ter plekke te bedenken wat ik irritanter zou vinden: als Man 1 dit écht denkt over het vrouwenvoetbal, of als dit zijn manier is om à la Johan Derksen er ten overstaan van zijn maten eens lekker een denigrerende opmerking over deze sport doorheen te gooien.

Feministische kruistocht

Ik slik mijn eerste ongenuanceerde opmerking in, en onderdruk de neiging om op hem af te stappen en hem eens te vertellen hoe het zit. Het heeft geen zin. Je kunt niet als zielige eenling op een soort feministische kruistocht gaan om iedereen die ook maar iets negatiefs lijkt te zeggen over vrouwenvoetbal terecht te wijzen. Maar af en toe is de verleiding zó groot.

Liever vandaag dan morgen

Daarom kan het EK wat mij betreft niet snel genoeg beginnen. Natuurlijk, de kans dat er een complete verandering gaat komen in hoe de mannelijke voetbalwereld naar ‘ons’ vrouwen kijkt is klein. Dat is een proces, dat met of zonder EK in eigen land niet over één nacht ijs zal gaan. Maar deze stap is zo belangrijk.

Laat ‘de mannen’ maar roepen dat het vrouwenvoetbal minder snel, minder technisch, en minder spectaculair is. Soms hebben ze nog gelijk ook. Maar als Nederland deze zomer kan laten zien wat voor voetbalfeest het EK kan zijn, en dat er in Europa écht heel veel speelsters rondlopen die fantastisch een balletje kunnen trappen, misschien hebben we dan weer een klein stapje in de goede richting gezet. Lief EK, ik weet dat je nog 139 dagen van ons verwijderd bent. Maar we staan te springen.

Bedankt voor het lezen, tot snel! 🙂

Emma - Signature

RSS
Facebook
Facebook
INSTAGRAM