Emma Coolen - Blog Karma

Karma straft onmiddellijk: heel de nacht wakker liggen van de spierpijn

De mensen die mij volgen op Twitter of Instagram zal het misschien niet ontgaan zijn. Ongeveer twee weken geleden heb ik alle trots die ik nog overhad ingeslikt en ben met de staart tussen de poten bij Moldavo aan gaan kloppen met de vraag of ik misschien als-je-blieft nog terug zou mogen komen. Nee, dat was al helemáál niet wat er in de planning stond voor dit seizoen. Maar oh, wat miste ik het voetbal…

Pauze

Mijn oorspronkelijke idee was om tot de winterstop even totaal niet bezig te zijn met voetballen. Wat schoolwerk inhalen, mijn sociale leven weer een beetje op de rails krijgen, en in de tussentijd nadenken over of ik überhaupt nog wel verder wilde gaan met mijn ‘weg naar het WK’. Voetbal voelde voor mij als een slechte relatie, zo eentje waar al het geluk uit weg is gesijpeld, maar die je maar niet kunt beëindigen omdat je er al tien jaar in vastzit.

Toen kreeg ik een onverwacht aanbod. Of ik wilde komen voetballen bij v.v. Riel, een Nederlandse vierdeklasser (voor mijn Belgische lezers: tweede provinciale, ongeveer), en ik besloot ‘ja’ te zeggen. Het team trainde één keer per week een uurtje, en zo kon ik toch met voetballen bezig te zijn, maar dan hopelijk zonder enige druk te voelen. Nadat ik een training had meegedaan kreeg ik echter zo’n last van mijn hamstring, de blessure waar ik al maanden mee rondliep, dat ik op advies van de fysio alsnog helemaal stopte met voetballen. Soms kan ons lijf signalen geven, als we weigeren naar de hersenen te luisteren…

Janken geblazen

Emma Coolen - Blog Ugly CryingOngeveer een week nadat ik publiekelijk had aangekondigd even helemaal klaar te zijn met voetbal zat ik op de tribune bij de wedstrijd tussen de tweede ploeg van Moldavo en Miecroob Veltem. Mijn ex-ploeggenoten wonnen glansrijk met 4-0, en in de Belgische vrieskou juichte ik samen met wat geblesseerde speelsters de Moldiva’s naar de overwinning. In de auto naar huis gebeurde er echter iets wat ik totaal niet aan had zien komen. Nog voordat ik het parkeerterrein goed en wel af was kwamen er tranen. En niet van die dramatisch filmtraantjes, die het licht weerkaatsen als ze in slow-motion over je wang rollen, nee, dikke, vette, ‘ugly cry’-tranen. Ik schrok er zelf van. Het verdriet zat blijkbaar diep.

In de dagen en weken die volgden, waarin ik dan ein-de-lijk mijn hamstring kon laten rusten, begon ik het voetballen steeds meer te missen. ‘You don’t realize what you’ve got until it’s gone’, luidt het cliché, en nog nooit eerder had ik dat zo sterk gevoeld. Plotseling kon ik me niet meer voorstellen waarom ik al maanden met tegenzin naar de training was gegaan, en ging ik zowaar op mijn vrije dagen er weer in mijn eentje op uit om voorzichtig wat aan mijn herstel te werken. Ik wist wat me te doen stond. Ik wist ook dat het niet makkelijk ging worden.

Trots

Ken je die scène in Friends, waarin Chandler door een hele reeks omstandigheden een herdenkingsdienst voor Ross organiseert, terwijl hij nog helemaal niet dood is? Zo voelde het een beetje, toen ik bij Moldavo aanklopte met mijn verzoek om weer te komen trainen. Eerst even doen alsof je weg gaat, kijken wat voor aardige dingen mensen over je te zeggen hebben, en vervolgens weer doodleuk terugkomen. Maar soms zijn je trots en de mening die anderen misschien over je gaan hebben ondergeschikt aan wat je het allerliefste wil doen. Ik wilde weer voetballen. Alle consequenties had ik maar te dragen.

Cliché maar waar

Sinds vorige week maandag ben ik weer aangesloten bij de trainingen van Moldavo, en zaterdag zal ik waarschijnlijk mijn eerste wedstrijdminuten gaan maken. Vier weken weinig tot niks doen had zijn uitwerking, want na een pittige training eerder deze week had ik zoveel spierpijn dat ik er letterlijk heel de nacht van wakker heb gelegen. Iets over karma…?

Maar het gekke is, ondanks dat ik nooit had verwacht dat het allemaal zo zou lopen, het wel degelijk gewerkt heeft. Het is lang geleden dat ik zo ontzettend veel plezier in het voetballen heb gehad, en ik kijk weer ouderwets uit naar elke training, elke minuut die ik op het veld mag staan, en elke dag waarop ik hard werk om Dat Ene Doel te behalen. Mijn liefde voor de sport is weer terug, en misschien wel sterker dan ooit.

Wat ik hiervan heb geleerd? Elke illusie die je hebt over dat het leven te plannen is, kan het raam uit. Dingen gaan nooit zoals je ze bedacht had. Maar als je eerlijk naar jezelf en de mensen om je heen blijft, en je hart volgt, welke prijs je ook voor moet betalen, dan is de kans groot dat alles uiteindelijk weer op z’n pootjes terecht komt. Nog zo’n verschrikkelijk cliché. Maar het is wel verrekte waar!

Bedankt voor het lezen, tot snel! 🙂

Emma - Signature Kerst

RSS
Facebook
Facebook
YOUTUBE
INSTAGRAM