Emma Coolen - Lach, verdomme!

‘Lach, verdomme!’: Een voetballes waarvan ik hoop dat iedereen er iets aan heeft

‘Ta det lugnt och le, för helvete.’ – Doe rustig aan en lach, verdomme. Dat schrijf ik sinds kort op het stukje tape dat ik voor elke wedstrijd om mijn linkerpols bind. Wil ik een stukje wit plakband om mijn arm omdat ze dat op TV ook doen en ik me dan toch een beetje een profvoetballer voel? Tja, daar kan ik heel kort over zijn. Maar om tijdens de wedstrijd naar die zelfgeschreven boodschap te kunnen kijken heeft me de afgelopen weken echt geholpen. ‘Lach, verdomme!’

Twintigduizend toeschouwers en Chandler Bing

Vaak krijg ik te horen dat ik te gehaast, te nerveus, en te gestrest ben op het voetbalveld. En op die momenten is wat er aan mijn lichaamstaal af te lezen is nog maar een kleine afspiegeling van wat er zich in mijn hoofd afspeelt. Kent u die scène in Friends, waarin Chandler op de foto moet en zijn Chandler Bing - Smilegezicht verstijft als er een camera voor zijn neus komt? Zo voel ik me dan ongeveer. Als ik vóór de training in mijn eentje wat dingen ga oefenen op het veld voel ik alleen de druk van de 20.000 toeschouwers die in mijn gedachten naast het veld op de tribune zitten en mijn naam schreeuwen. De druk van de tien ploeggenoten en twee trainers die vervolgens écht met me op het veld staan, drukt vele malen zwaarder op mijn schouders.

Goedbedoelde adviezen

‘Probeer er eens van te genieten!’, ‘Doe toch eens niet zo nerveus!’, ‘Als je geniet van het voetballen speel je op je best!’: het meest frustrerende aan al deze goedbedoelde adviezen die ik week na week weer te horen krijg is dat ik weet dat ze volledig kloppen. Kijk, het zit als volgt: als je met geen mogelijkheid een fatsoenlijke pass kan geven met je linkervoet, is de oplossing simpel. Je schopt gewoon duizend keer een bal tegen een muur met links, totdat je de techniek meester bent. Als het tussen je oren niet goed zit tijdens het voetballen, is het probleem een vicieuze cirkel, die zichzelf keer op keer versterkt. Als ik op mijn slechtst ben kan ik na één slechte pass in de warming-up 90 minuten dramatisch spelen, omdat ik die pass niet uit mijn hoofd kan krijgen.

Tentamenstress als redding

PolstapeAfgelopen zaterdag mocht ik vanwege een hele reeks blessures en afwezigen weer een keer mee met de eerste ploeg van Moldavo, een uitwedstrijd tegen DVK Egem in West-Vlaanderen. Omdat ik tijdens de busrit van 2,5 uur als een bezetene mijn tentamen Multimedia Design in mijn kop probeerde te stampen stond mijn hoofd bij aankomst in Pittem naar alles behalve voetbal. En ik voelde dat het werkte. Toen ik in de 63e minuut mocht invallen liep ik niet met bibberende benen en zweethandjes het veld op, terwijl ik in mijn hoofd de mantra ‘Dit wordt helemaal niks’ herhaalde. Vlak voordat ik inviel keek ik nog even snel naar mijn pols. ‘Doe rustig aan en lach, verdomme.’ Ik jogde rustig naar mijn positie links op het middenveld. ‘Misschien ben ik vandaag niet de beste van het veld. Misschien wel de slechtste. Maar het maakt niet uit. Ik ga er het beste van maken en mijn uiterste best doen. Relax. Probeer ervan te genieten.’

Uiterste best

Goed, ik zal niet beweren dat ik de sterren van de hemel speelde in mijn halfuur bij Moldavo A. Maar voor het eerst in een hele lange tijd vond ik dat niet eens zo heel erg. Ik had weer een kleine stap gezet richting mijn doel. Ik had mijn uiterste best gedaan. En had ik er van genoten? Absoluut. Meer kan een mens toch niet doen?

Terwijl ik hierover nadacht in de autorit van Mol naar Son realiseerde ik me dat dit een les was die misschien ook toepasbaar is op andere delen van het leven, dus vandaar dat ik ‘m vandaag met u deel. Haasten, stressen en overdenken: geen mens is er ooit beter van gaan presteren. Of het nu gaat om een voetbalwedstrijd, een tentamen of het bakken van een taart. Doe rustig aan en lach, verdomme. Je zult verbaasd zijn hoeveel dingen ineens op rolletjes gaan als je die tactiek toepast.

Bedankt voor het lezen, tot snel! 🙂

Emma - Signature

RSS
Facebook
Facebook
INSTAGRAM

1 Comment

  1. Thnx Emma voor de tip. Hij gaat inderdaad op voor andere facetten van het leven, wat mij betreft. Weet niet of je ‘m gezien hebt, maar ik schreef deze week over waarom fouten maken goed is. Sluit wel mooi aan. En leuk, “för helvete!”

Geef een reactie