Liefde is het beste medicijn tegen een vormcrisis

Voorheen snapte ik het nooit als er over een voetballer gezegd werd dat hij of zij ‘uit vorm’ was. Dan dacht ik ‘je kunt toch voetballen of je kunt niet voetballen, hoe kun je nou de ene dag goed zijn en de andere slecht?’. De afgelopen weken heb ik zelf in levenden lijve mogen ervaren hoe een vormcrisis voelt.

Ik ging met lood in mijn schoenen naar de training, raakte geen spreekwoordelijke pepernoot meer en kon mijn teamgenoten bijna horen denken ‘wat is er in godshemelsnaam met haar gebeurd?’. Een echte vormcrisis dus. Gelukkig wist ik ook meteen hoe het kwam.

Als het op voetballen aankomt, wil ik namelijk graag. Héél graag. Soms zelfs zo ontzettend graag dat ik mezelf in de weg zit. Dan ga ik over elke pass nadenken, met als gevolg dat geen enkele meer aankomt op de plaats van bestemming.

Het verhaal van Lolo Jones

Lolo Jones - 2008 OlympicsIn zijn boek ‘Focus’ vertelt Daniel Goleman over de Olympische atlete Lolo Jones, die op de Spelen van 2008 uitkwam in de finale van de 100 meter hordelopen. Met nog twee hordes te gaan, en een ruime voorsprong, gaat er plotseling iets fout in het hoofd van Jones. Ondanks alle automatismen die ze zichzelf in de vele uren, weken en jaren training heeft aangeleerd gaat ze opeens nadenken over hoe ze precies over de hordes moet springen. Doordat ze niet meer op haar automatische piloot vertrouwt, maar bijna als een beginner weer elke beweging gaat overdenken, verliest ze in de laatste meters alle snelheid en geeft zo de gouden plak uit handen.

Dit is ook ongeveer wat mij is overkomen. Ik wil zó graag beter worden, dat voor mijn gevoel elke pass, elk duel en elk schot op goal te allen tijde perfect moet zijn. Waardoor ik zo hard over alles ging nadenken dat niks meer lukte. En deze gedachtegang is een vicieuze cirkel: hoe slechter het gaat, hoe meer je gaat twijfelen, des te slechter het gaat. Ik voelde me op het veld als iemand die voor het eerst in haar leven een paar voetbalschoenen aan had getrokken.

Iedereen heeft er last van

Op dit punt wordt het ook heel vervelend dat voetbal een teamsport is. Kijk, als ik een rode kaart zou krijgen, geen knikker raak en/of een eigen doelpunt zou maken, daar kan ik voor mezelf nog wel mee omgaan. De volgende dag komt de zon gewoon weer op alsof er niks aan de hand is en bij de Jumbo moeten ook as usual croissants worden afgebakken, dus het leven gaat verder. Maar het nadeel van een teamsport is dat niet alleen jij zelf last hebt van je vormcrisis, maar ook je teamgenoten. Mezelf teleurstellen, daar kan ik nog wel mee leven, maar op het moment dat het team lijdt onder mijn slechte vorm heb ik er veel meer moeite mee.

Gelukkig kwam een paar weken geleden uit onverwachte hoek mijn redding. De liefde. Als er één ding is dat ervoor kan zorgen dat al het andere in je leven even wat minder belangrijk wordt, is het dat wel. Zonder hier in al te veel detail te treden (u weet wel, privacy en zo) kan ik zeggen dat ik op dit moment hele andere dingen aan mijn hoofd heb dan voetballen. En gek genoeg zorgde dat er ook voor dat ik afgelopen zaterdag tijdens de warming up voor de wedstrijd ineens weer dacht ‘Oh ja, zo voelde het dus om een pass fatsoenlijk in te spelen!’. Meteen realiseerde ik me hoe dat kwam. Ik was er niet meer continu over aan het nadenken. Dus eh, als ik de komende weken ineens de sterren van de hemel ga spelen, dan weet u bij deze hoe dat komt 😉

Bedankt voor het lezen, tot snel! 🙂

Emma - Signature

RSS
Facebook
Facebook
INSTAGRAM

1 Comment

Geef een reactie