Emma Coolen - PSV

Nu of nooit: waarom ik mijn rugnummer liet tatoeëren van een wedstrijd waarin ik 90 minuten op de bank zat

In het seizoen 2014/2015 werd het vrouwenelftal van PSV (toen nog PSV/FC Eindhoven) geteisterd door een ware blessuregolf. Op een bepaald moment hadden ze zelfs nog maar de beschikking over 10 van de 19 selectiespeelsters. Hierdoor werd trainer Nebosja Vuckovic gedwongen om week na week speelsters van FC Eindhoven AV, de club waarmee PSV/FCE een samenwerking aan was gegaan, in de wedstrijdselectie op te nemen. En toen de vrouwen van PSV op 27 februari 2015 aan moesten treden tegen RSC Anderlecht, was ik een van die speelsters die bij de rood-witten mocht aansluiten.

Een prachtig cadeautje

Even wat achtergrond bij deze opmerkelijke gebeurtenis. Op dat moment was ik pas net iets meer dan een jaar weg bij mijn oude club RKVV Nederwetten, en speelde ik bij FC Eindhoven praktisch al mijn wedstrijden in het tweede elftal in de derde klasse, slechts twee niveaus hoger dan waar ik vandaan kwam. Maar ik trainde veel en hard, maakte veel extra uren in mijn eentje op het trainingsveld en was er altijd. Dat ik die dag bij PSV op de bank mocht zitten had niks te maken met mijn voetbalkwaliteiten. Het was een beloning, een cadeautje voor mijn harde werk. Het heeft de ervaring er geen seconde minder mooi om gemaakt.

Die avond mocht ik me omkleden in de kleedkamers van de Herdgang, het trainingscomplex van PSV, zat ik tussen speelsters van het Nederlands elftal en was ik voor één avondje profvoetbalster. De vier speelsters van FC Eindhoven die in de selectie zaten, waaronder ik dus, kregen de shirtjes toebedeeld waar nog geen achternaam op was gedrukt, en die dus normaal niet gebruikt werden. Toen ik bij puur toeval ook nog mijn lucky number 24 kreeg, wist ik dat deze dag niet meer stuk kon.

Liever met 10 dan met mij erbij

De temperatuur die avond lag niet ver boven het vriespunt, en van onder mijn fleecedekentje op de bank zag ik in de verte, aan de overkant van het veld, mijn ouders en beste vriendin op de tribune zitten. Voor mij. Laten we heel eerlijk zijn, de enige manier waarop ik die avond gespeeld zou hebben was als er zoveel speelsters van PSV met blessures af hadden gemoeten dat anders de wedstrijd niet meer verder mocht. Ik denk dat ze in alle andere gevallen nog beter met 10 verder hadden kunnen spelen dan met mij erbij. Voor iemand die net een jaartje weg is uit de vijfde klasse is het niveau van de Eredivisie niet alleen ontzettend intimiderend, maar ook gewoon simpelweg onhaalbaar. Als ik erin gewisseld was hadden de speelsters van Anderlecht me zonder genade onder de grasmat geschoven en alle hoeken van het veld laten zien.

PSV/FC Eindhoven Maar terugkijkend op die dag is het nog steeds één van de mooiste van mijn leven. Ik mocht voor het eerst proeven aan hoe het is om op het allerhoogste niveau te voetballen, iets waar ik nu, anderhalf jaar later, nog steeds voor aan het werken ben. Die avond was ik speelster van PSV, en mijn enige taak was proberen te verbergen dat ik me voelde als een 12-jarig meisje dat voor het eerst naar de middelbare school gaat (de schaamte was dan ook overweldigend toen ik in de kleedkamer aan eerder genoemde speelster van het Nederlands elftal moest vragen of ze een extra paar scheenbeschermers had, omdat ik door alle stress mijn eigen vergeten was…).

Lucky lelijk lettertype

De volgende dag reed ik zonder twijfel naar Dragon Tattoo in Eindhoven en liet op mijn enkel mijn lucky rugnummer 24 vereeuwigen. Ik krijg er vaak vragen naar, die tatoeage van dat getal in een verschrikkelijk lelijk lettertype. Mijn uitleg is altijd dezelfde (maar het kan zijn dat u er een verkorte variant van hebt gekregen). Die tatoeage staat niet alleen voor mijn avond op de bank en het feit dat ik mijn geluksgetal als rugnummer had. Hij staat voor het gevoel dat ik had toen ik daar was, en toen ik zag dat de belangrijkste personen in mijn leven er waren om het samen met me te beleven.

Slechts een jaar nadat ik besloot om weg te gaan van het allerlaagste amateurniveau zat ik op de bank bij een profclub. En wat de reden daarvoor was maakt eigenlijk niet zoveel uit. En dat ik die dag niet gespeeld heb nog veel minder. Dat je hart sneller gaat kloppen, je kippenvel krijgt en je realiseert dat je dromen écht binnen handbereik zijn als je er maar hard genoeg voor werkt. Daar denk ik aan als ik naar mijn enkel kijk. En die teleurgestelde zucht van mijn moeder toen ze zag dat ik wéér een impulsieve tatoeage had laten zetten… Ach, dat hoort er dan maar bij.

Bedankt voor het lezen, tot snel! 🙂

Emma - Signature

RSS
Facebook
Facebook
YOUTUBE
INSTAGRAM

Geef een reactie