Emma Coolen - Blog Stoppen met roken

Stoppen met roken doe je niet één keer, dat doe je elke dag

Voor de mensen die mij niet zo goed kennen of mijn online avonturen nog niet zo lang volgen klinkt het misschien raar, een blog over roken op de website van iemand die profvoetbalster wil worden. En het is ook niet een stuk van mijn leven waar ik bepaald trots op ben. Maar in de hoop dat er één persoon is die iets aan mijn ervaringen heeft, heb ik besloten mijn verhaal toch te delen.

Alles of niets

Om het op een aangeboren gevoeligheid voor verslaving te gooien zou ik een makkelijk excuus vinden, maar feit is wel dat ik het altijd al moeilijk heb gevonden om dingen met mate te doen. Of het nou ging om spijbelen (met 52 uur nablijven als gevolg), alcohol drinken (midden in de nacht in je eentje een krat bier leegdrinken lost geen enkel probleem op) of voetballen (zie mijn blog over calorieën tellen), ik doe dingen meestal óf niet, óf met al mijn ziel en zaligheid. For better or for worse.

Was ik maar rebels

Vanaf dat ik een jaar of dertien was, begon ik lastig te doen. Ik was een ontzettend onzeker pubermeisje, dat niets liever wilde dan door haar leeftijdsgenoten gezien worden als een coole, stoere rebel. Heel mijn leven hadden mensen me al verteld hoe schattig ik wel niet was, en omdat ik zowel in mijn voetbalteams als in mijn klas op school vaak de jongste was, had ik een soort allergische reactie ontwikkeld voor alles wat ‘schattig’ en ‘lief’ aan me gevonden werd.

Gelukkig/helaas vond ik op dat moment een groepje gelijkgezinde dertienjarigen in mijn klas, en samen gingen we niet naar Frans, reden op brommers door Eindhoven en maakten er een sport van om onder invloed van alcohol in de les te verschijnen en te kijken wie zicht het normaalst kon gedragen. Tja. Op dat moment voelde ik me echt een stoere tiener, maar als ik er tien jaar later op terugkijk vind ik het eigenlijk vooral heel sneu.

Voetbaldroom

Enfin, toen kwam mijn grote voetbaldroom. Mijn rebelse gewoontes waren niet echt bevorderlijk voor een topsportcarrière, dus moest het roer om in mijn leven. Eén van de dingen die daarbij kwam kijken was stoppen met roken. In de zeven jaar vóór het moment waarop ik besloot dat ik het Nederlands elftal wilde halen was ik een kettingroker geworden, en een pakje per dag er doorheen jagen was eerder regel dan uitzondering.

Ik heb er destijds voor gekozen om cold turkey te stoppen (en een paar jaar lang mijn ‘alles-of-niets’-mentaliteit alleen nog in te zetten tijdens avondjes zuipen), oftewel van de ene op de andere dag niet meer toegeven aan de verslaving. Ik kan niet beschrijven hoe graag ik hier had neergezet dat dat fantastisch is verlopen en ik sinds die dag geen sigaret meer heb aangeraakt, maar helaas is dat niet het geval. Het gaat steeds beter, maar stoppen met roken (of welke andere verslaving dan ook), dat doe je niet eventjes. Dat doe je elke dag.

Old habits die hard

Het gekke is namelijk, hoe groot mijn voetbaldromen ook zijn, en hoe moeilijk ik me op dit moment kan voorstellen dat dat onzekere, kettingrokende, zuipende tienermeisje dat ik hiervoor beschreef dezelfde persoon is als degene die voor u deze blog typt, old habits die hard. ‘Een vos verliest wel zijn haren…’, dat dus. Als ik een vervelende dag heb, slecht nieuws krijg, of het even niet meer zie zitten, is mijn allereerste reflex nog altijd ‘Ik moet een peuk. En een krat bier’. Zelfs na vier jaar.

Het omgaan met dat instinct gaat gelukkig steeds makkelijker, en sinds ik begin dit jaar ook gestopt ben met het drinken van alcohol probeer ik mijn gedrevenheid in te zetten bij productievere zaken dan mijn lichaam een handje helpen bij de onvermijdelijke achteruitgang ervan. Maar goed, ik schrijf deze blog niet omdat ik een veer in mijn reet wil omdat ik ben gestopt met roken, ik wil geen sympathie opwekken voor rokers en ik wil ook zeker niemand belerend toespreken omdat hij of zij ervoor kiest om te roken. (Dat werkt namelijk altijd averechts, SIRE…)

Ik heb mijn verhaal opgeschreven omdat ik denk dat het belangrijk is dat mensen die hetzelfde meemaken weten dat het niet altijd rozengeur en maneschijn is als je je leven probeert te veranderen. Het duurt jaren, misschien wel tientallen, voordat die oude gewoontes helemaal uit je systeem zijn, en zelfs dan kan het op je moeilijke momenten nog zó verleidelijk zijn om terug te vallen in oude patronen. Maar een fout maken betekent niet dat je zwak bent. Het biedt je een kans om te besluiten van de volgende dag wel een goede te maken. Want morgen zal het weer een klein beetje makkelijker zijn, echt waar. En om er nog maar even een toepasselijke ‘homo-slogan’ tegenaan te gooien: It does get better. En dat beloof ik plechtig.

Bedankt voor het lezen, tot snel! 🙂

Emma - Signature

RSS
Facebook
Facebook
YOUTUBE
INSTAGRAM