Emma Coolen - Nederlands Elftal

Stoppen met school: nog één keer alles uit de kast om het Nederlands elftal te halen

Als er één ding is dat ik de afgelopen jaren tijdens mijn voetbalavontuur geleerd heb, is het wel dat je nooit kunt voorspellen hoe de zaken gaan lopen. Zoals u misschien eerder al heeft kunnen lezen op mijn blog ging het de laatste maanden niet echt lekker wat betreft mijn voornemen om het Nederlands elftal te halen voor het WK van 2019. Blessures, een gemoedstoestand die een commentator van FOX Sports misschien had omschreven als een ‘motivatiecrisis’, en een vertrek en onverwacht snelle rentree bij VC Moldavo. Oh ja, en daarnaast probeerde ik ook nog ‘tussendoor’ het tweede jaar van mijn hbo-opleiding bij te houden. Niet echt de ingrediënten voor een succesrecept, zoals u misschien kunt inschatten.

Durven

Een paar weken geleden schreef ik in een mailtje het volgende: ‘Nou wil ik [in september] heel graag stage lopen, maar er is een ding dat ik heel zeker weet: als ik 40 uur in de week stage ga lopen, kan ik mijn droom of prof te worden en het Nederlands elftal te halen op mijn leeftijd net zo goed meteen de prullenbak in gooien.’ Op het moment dat ik het schreef dikte ik mijn opmerking een beetje aan, maar nadat ik het bericht had verstuurd bleef ik maar denken aan die ene zin. Weer op school zitten is heerlijk, en ik ben er heilig van overtuigd dat ik dit keer de perfecte opleiding heb gevonden, maar ben ik mezelf voor de gek aan het houden? Kies ik voor de veilige optie, en gooi ik daarmee bewust of onbewust mijn eigen glazen in als het aankomt op mijn voetbaldromen?

Indekken

Met mijn broertje discussieer ik wel eens over het fenomeen van jezelf ‘indekken’. Studenten zijn hier het allerbest in. ‘Ja, die toets van vandaag, ik heb echt totáál niet geleerd!’. Als je dan namelijk vervolgens een drie haalt, kun je altijd nog terugvallen op ‘Nou ja, ik had er toch niks voor gedaan’. Zo blijft je imago, en daarmee ook je ego, altijd veilig.

De afgelopen anderhalf jaar heb ik met heel veel plezier gestudeerd, iets waarvan ik eigenlijk al niet meer had gedacht dat het ooit zou gebeuren. Maar daarmee ben ik wel verder en verder van mijn oorspronkelijke droom verwijderd geraakt: het Nederland elftal. Daarom heb ik afgelopen week een lastige keuze gemaakt. Het is tijd om nog één keer alles in de strijd te gooien.

In mei 2018, als ik het tweede jaar van mijn opleiding heb afgerond, ga ik een studiepauze inlasten van minimaal een jaar, om voor mezelf de tijd vrij te maken om weer alles op het voetballen te gooien. Extra trainen, boeken lezen, wedstrijden bezoeken… Nog één keer alles uit de kast.

Ik sta er slechter voor dan ooit tevoren, en de kans dat ik mijn doel ga halen lijkt geslonken tot dichtbij het nulpunt. Maar ik moet het proberen. Zodat ik over twintig jaar niet kan zeggen: ‘Nou ja, ik heb het Nederlands elftal dan wel niet gehaald… Maar ik was toch ondertussen een studie aan het afronden.’ Het is tijd om zowel mijn imago als mijn ego op het spel te zetten, en de gok te wagen om mijn droom na te jagen met heel mijn ziel en zaligheid. Op hoop van zegen. Maar in ieder geval, en dat is voor mij het belangrijkste: over twintig jaar zonder excuses.

Bedankt voor het lezen, tot snel! 🙂

RSS
Facebook
Facebook
YOUTUBE
INSTAGRAM