Emma Coolen - Tyresö FF

Terug op de plek waar ik verliefd werd op het voetballen

Zoals ik in mijn eerdere blog al beschreef, kan ik precies aanwijzen waar en wanneer mijn liefde voor het voetballen en mijn droom om profspeelster te worden zijn begonnen. Kwart over 7 ‘s avonds,  donderdag 14 november 2013, op stoel 54 van rij 1, in het kleine stadionnetje van Tyresö FF net buiten Stockholm. Afgelopen weekend was ik in de Zweedse hoofdstad, en besloot ik de lange busreis van metrohalte Gullmarsplan naar Tyresö centrum maar weer eens te maken.

‘Meen je dit nou?’

Als je het sportpark van Tyresö oploopt is het moeilijk om je voor te stellen dat de grootste voetbalsterren van de wereld hier ooit hun thuisbasis hadden. Omkleedruimte - Tyresö FF Er zijn slechts twee velden, afgebakend door één grote en één kleine tribune, en de kleedkamers doen bijna vooroorlogs aan. ‘Meen je dit nou?’ vroeg mijn vader lachend. ‘Is dit nou die ‘heilige voetbaltempel’ waar je ons al die jaren mee om de oren hebt geslagen?’. Ik knikte, want ik had even geen woorden meer. Terugkomen op de plek waar je verliefd bent geworden op het voetballen is een bijzondere ervaring.

Goed, al het diepzinnige gezwijmel terzijde, rondlopen op Tyresövallen zette me wel aan het denken. Vaak kwam ik chagrijnig thuis na een training of wedstrijd, als het niet liep zoals ik wilde of ik voor de zoveelste keer dit seizoen een penalty had veroorzaakt. Maar toen ik oog in oog stond met de plek waar ik twee jaar en drie maanden geleden besloot dat het misschien wel eens leuk zou zijn om te proberen om profvoetbalster te worden realiseerde ik me plotseling hoe bizar dit avontuur zelfs nu al is geweest.

Alle dingen die ik mee heb mogen maken, de plaatsen waar ik ben geweest, de fantastische mensen die ik heb ontmoet. Natuurlijk, het Nederlands elftal halen blijft het Ultieme Doel, en alles minder dan dat zal voelen als een teleurstelling, maar zeker niet als een volledige mislukking.

Levenslessen uit Zweden

Na een geweldig weekend in mijn favoriete Europese stad landden we zondagavond weer op Nederlandse bodem. Onderuitgezakt in de bijrijdersstoel, meer in slaap dan wakker, was ik ergens op de A2 nog even na aan het denken over ons bezoek aan Tyresö eerder die dag. ‘Als ik daar rondloop realiseer ik me pas hoe graag ik het eigenlijk wil, en daar word ik wel een beetje zenuwachtig van,’ zei ik. Mijn vader zuchtte bijna onhoorbaar. Dit was niet de eerste keer dat hij me uit paniekmodus moest halen.

‘Natuurlijk wil je je doel behalen Emma, dat snap ik ook allemaal wel. Maar de weg er naartoe moet ook wel een beetje leuk blijven.’ En gelijk heeft ‘ie. Ieder klein stapje is belangrijk. En als je ze allemaal met plezier zet, zal hard werken op een gegeven moment niet meer aanvoelen als werken, en dan komen de successen vanzelf. Misschien is dat wel de belangrijkste les die ik meeneem uit mijn terugkeer naar de plek waar ik de liefde van mijn leven ontmoette.

Bedankt voor het lezen, tot snel! 🙂

Emma - Signature

 

 

RSS
Facebook
Facebook
INSTAGRAM