Emma Coolen - Pakjesavond

Twee dagen tot het nieuwe seizoen: het voelt als Pakjesavond

5 december, net na zes uur ’s avonds. De belangrijkste avond van het jaar. Er zullen zeker nog een paar verjaardagen overheen gaan voordat je achter de waarheid van dit volksfeest komt; dat de man die op de deur bonsde eigenlijk de buurman was, de cadeautjes al weken verborgen op zolder stonden, en dat Erik van Muiswinkel wel verdacht veel op de Hoofdpiet lijkt. Je zult melancholisch terugkijken op deze avond, waarop je hartslag tegen de 160 loopt en je elke vijftien seconden op de klok kijkt. Vandaag zit je nog even in die illusie, en het is fantastisch. 5 december is de mooiste avond van het jaar.

9 juli, bijna acht uur ’s ochtends. Ik ben ondertussen achter de pijnlijke waarheid van het Sinterklaasfeest gekomen, op Pakjesavond wordt er in België gewoon gevoetbald en Erik van Muiswinkel is anno 2016 eerder ‘die ene van Kopspijkers’.  Maar het gevoel is hetzelfde. Over twee dagen begint het nieuwe voetbalseizoen. En het kost me alle moeite van de wereld om niet elke vijftien seconden op de klok te kijken.

Trainen, trainen, trainen…

In de zomerstop na afloop van het vorige seizoen heb ik wekenlang op eigen houtje verder getraind. Met een bal en een stapel dopjes onder mijn arm klauterde ik onder het hek door bij mijn oude vereniging en stond daar twee, drie uur per dag een bal tegen een muurtje aan te schoppen, hoog te houden en vrije trappen te oefenen. Het gevolg daarvan was zeker een verbetering in mijn techniek, maar ook onafgebroken training van september 2014 tot mei eerder dit jaar. En dat heb ik gemerkt.

Pakjesavond - Anti-voetbal!De afgelopen zomer kon ik een tijdje het woord ‘voetbal’ niet meer horen. Alsof ik er allergisch voor was geworden. Als het op TV was zapte ik snel weg, als iemand een buitenspeldiscussie begon haalde ik meteen een ander onderwerp aan, en al mijn voetbalattributen waren ergens ver weggestopt achterin de kast. Ik bleef de training doen die ik moest doen om mijn conditie niet kwijt te raken, maar het was echt het absoluut minimale, en zonder de drive, 100% inzet en waas voor je ogen die je nodig hebt als je traint voor een moeilijk te behalen doel. Een ‘voetbal-burn-out’, kun je wel stellen.

Too much of a good thing

Je weet wat ze zeggen: er is zoiets als ‘too much of a good thing’. Niemand zou twaalf maanden per jaar moeten trainen zonder enige vorm van fysieke en mentale pauze. Vroeg of laat betaal je daar de prijs voor. En dat heb ik de afgelopen twee maanden geweten. Maar een week of twee geleden voelde ik plotseling weer een gemis. U mag best weten, beste lezer, dat het de afgelopen tijd niet altijd even goed met me ging. Ik kan op sociale media een prachtig plaatje schilderen van blijdschap over het feit dat ik vanaf september weer ga studeren, een nieuwe baan heb waar ik het ontzettend naar mijn zin heb en een vertaling schrijven van een Zweeds boek waar ik verliefd op ben geworden. Maar de waarheid is dat we allemaal onze lastige dagen hebben, en de afgelopen tijd heb ik er daar gewoon wat meer van gehad.

Wat ik op zo’n moment mis is de geur van gras. Het geluid van een schreeuwende trainer langs de lijn. Het gevoel van een geslaagde tackle. De aanblik van een volle tribune, of juist die met maar drie mensen erop, maar waarvan er één dan mijn vader is. Ik mis de autorit naar Mol, door Eersel en Postel, ik mis zelfs het ’s avonds laat thuis steen en been klagen over hoe slecht ik die dag gespeeld heb. Twee dagen nog. Dan mogen we weer.

Het is vijf december. Er heeft zojuist iemand heel hard op de deur gebonsd en mijn hartslag schiet nog wat verder de hoogte in. Ik weet niet precies wat er te gebeuren staat, maar al mijn zintuigen zijn extreem alert en ik kan mijn enthousiasme amper behelzen. Dit wordt de mooiste avond van het jaar.

Bedankt voor het lezen, tot snel! 🙂

Emma - Signature

 

RSS
Facebook
Facebook
INSTAGRAM

Geef een reactie