Emma Coolen - Debuut Moldavo

Van een basisplaats bij mijn debuut naar een après-skiparty: het was weer een bewogen week in Mol!

Afgelopen woensdag vertelde de trainer dat ik in mijn eerste wedstrijd bij Moldavo, de eerstvolgende zaterdag, niet alleen zou gaan spelen, maar zelfs in de basis zou staan. Mijn korte maar intense uitbarsting van blijdschap werd snel in de kiem gesmoord door de mededeling dat ik ‘op de 6’, als centrale middenvelder, zou gaan starten. Zelden ging mijn gemoedstoestand zo snel van ultieme vreugde naar blinde paniek.

No stress

Ik ben bij Eindhoven in een half jaar omgetoverd van rechtsvoor naar rechtsback, en dat zorgde al vaak voor situaties waarin ik compleet clueless op het veld stond. Maar op het middenveld heb ik al sinds mijn negende niet meer gespeeld, en Trainer Robin kwam nu met het vriendelijke verzoek of ik die rol weer eens wilde gaan invullen. In een nieuwe ploeg, een niveau of zes hoger dan ik gewend ben, met half Mol als toeschouwer langs de lijn. Tuurlijk, joh. No stress.

Maar goed, afgelopen zaterdag was het dan zo ver, en vol goede moed maakte ik ’s middags de 62 kilometer lange reis richting mijn nieuwe Belgische voetbalthuisbasis. Wat ik me alleen net iets te laat had gerealiseerd is dat ik eigenlijk geen idee had van de rituelen en gebruiken rondom een wedstrijd bij Moldavo. Zo kende ik de opwarmingsoefeningen niet, had ik geen idee dat het in België gebruikelijk is om vóór de wedstrijd je noppen te laten controleren door de scheidsrechter en kon ik tijdens de yell alleen maar heel boos kijken. Ook die dingen mochten de pret niet drukken. Mijn ouders en mijn beste vriendin zaten op de tribune, en ik was niet van plan om zowel hen als mijn nieuwe teamgenoten teleur te stellen. Typisch gevalletje ‘verstand op 0 en gaan met die banaan’.

‘Je mag rusten.’

De wedstrijd was oké, meer kan ik er eigenlijk niet van maken. Ik had moeite met mijn spel, maar mede dankzij de wetenschap dat mijn drie grootste supporters langs de lijn zaten en een coulante scheids (ik had geluk dat ik zonder kaart de rust haalde) plofte ik na 45 minuten bij een 1-1 stand he-le-maal gesloopt neer op het bankje in het kleedlokaal. ‘Emma, je mag gaan rusten, ik ga je wisselen.’ Ik kon er weinig tegenin brengen. Ik voelde me alsof ik met een kettingzaag in vijftien stukjes was verdeeld.

Moldavo - OpstellingNa de wedstrijd, die 1-1 bleef, kreeg ik de glimlach niet meer van mijn gezicht. Ik had mijn eerste minuten gemaakt in België, na slechts een paar weken meetrainen. Oké, ik zal nog aan héél veel dingen moeten gaan werken om aan dit team iets toe te kunnen voegen, maar dit begin stemt hoopvol. En dat moest natuurlijk gevierd worden, want als ze iets goed kunnen in Mol behalve voetballen, is het feestjes bouwen.

De dag die begon met een verantwoord havermout-ontbijt en een schietgebedje over een goede afloop van de wedstrijd eindigde in het lokale après-skicafé. Voor nu is het zaak om mijn hoofd niet te veel te verliezen in alle gezelligheid over de grens. Het is ondertussen nog maar 1210 dagen tot het WK, en het café is niet echt de ideale plek om me daarop voor te bereiden. Maar als mijn eerste weken in België een indicatie zijn voor wat komen gaat, zit het zowel sportief als qua gezelligheid meer dan goed!

Bedankt voor het lezen, tot snel! 🙂

Emma - Signature

RSS
Facebook
Facebook
INSTAGRAM