Van het laagste naar het hoogste amateurniveau: de mooiste 3 jaar van mijn leven

Dinsdag 19 november 2013. Na mijn training met vijfdeklasser RKVV Nederwetten plof ik thuis in een luie stoel. Mijn moeder kijkt geconcentreerd TV. Voorzichtig, héél voorzichtig kies ik mijn moment. ‘Eh, mam?’ Ze draait haar hoofd een minimale slag mijn richting uit, haar ogen nog steeds gericht op het scherm. ‘Hmm?’ Nog één keer verzamel ik al mijn moed, en dan gooi ik mijn grote statement eruit. ‘Denk je dat het mogelijk is om op je twintigste nog te besluiten dat je profvoetballer wil worden?’ Nu draait mijn moeder haar hoofd zo snel dat ik bijna bezorgd word dat ze er een whiplash aan overhoudt, en ze kijkt me recht in mijn ogen aan. ‘Oh, God’, hoor ik haar bijna denken. Ze kent me inmiddels lang genoeg om te weten dat ik dit niet zonder reden zeg. Na een aantal seconden denkpauze stelt ze de vraag waar ze het antwoord eigenlijk al op weet. ‘Hoezo?’

Emma Coolen - Christen Press - Tyresö FFHandtekeningen en selfies

Inmiddels zijn we drie jaar verder. Drie jaar waarin ik alles op alles heb gezet om vanuit de vijfde klasse op te klimmen naar hopelijk het allerhoogste niveau. En ik schrok er zelf van, toen ik me realiseerde dat het pas drie jaar was. Voor mijn gevoel ben ik hier heel mijn leven al mee bezig. Pas drie jaar, sinds ik naar de training stond te kijken van op dat moment de grootste voetbalsterren van de wereld (Marta, Christen Press, Ali Krieger) en eigenlijk geen idee had wie het waren. Drie jaar, sinds ik ondanks dat vroeg om handtekeningen en selfies (Oh God, de schaamte als ik er nu aan terugdenk!). Drie jaar, sinds ik bij thuiskomst besloot mijn leven om te gooien.

Ik realiseer me dat deze blog op dit moment lichtelijk melodramatisch en zelfverheerlijkend aan het worden is. Daarom ga ik nu nog heel even over tot de orde van de dag, en sluit ik het daarna af voor vandaag. Mijn driejarig jubileum als wannabe-profvoetballer heb ik de afgelopen weken mogen vieren met drie basisplaatsen en een competitiegoal in het eerste elftal van Moldavo. Oké, de helft van de selectie is geblesseerd, maar dat mag voor mij de pret van mijn speeltijd niet drukken. In drie jaar van het laagste naar het hoogste amateurniveau: op die ene dinsdagavond in november 2013 had ik in mijn wildste dromen niet kunnen bedenken dat het zou lukken.

…is altijd mis!

U kent de clichés wel, dat als je iets écht wil en maar hard genoeg werkt, het altijd zal lukken. Met mijn ervaringen van de afgelopen paar jaar in mijn achterhoofd moet ik zeggen dat ik het hier niet mee eens ben. Om je doelen te bereiken heb je niet alleen hard werk en ijzersterke motivatie nodig, er komt ook een  gigantische dosis geluk en toevalligheden bij kijken. En het kan zomaar zijn dat je je een slag in de rondte werkt en nooit in de buurt komt van je doel. Maar als ik, met een klein beetje geluk her en der, in drie jaar het hoogste amateurniveau kan halen, wil ik best nog even tweeënhalf jaar gas geven voor dat WK van 2019. Nooit geschoten… Toch? 😉

Bedankt voor het lezen, tot snel! 🙂

Emma - Signature

RSS
Facebook
Facebook
YOUTUBE
INSTAGRAM

1 Comment

  1. Hier typen dat ik trots ben, is totaal overbodig, want dat weet je hopelijk wel. Tijdens mijn spreekuur met studenten zeg ik het zó vaak: “Waar ligt je hart, wat is je passie? Volg die.” En als jij een beetje melodramatisch doet, voel ik me vrij om dat ook te zijn: Voor mij ben je het voorbeeld voor heel een generatie twintigers, die als prins(ess)en opgroeide, en die in het woordenboek nog niet voorbij de letter b zijn gekomen. Anders hadden ze wél de woorden ‘doorzettingsvermogen’, ‘motivatie’ en ‘nee’ gekend. En dan toch nog even ‘for the record’: trots op jou!

Geef een reactie