Emma Coolen - Christen Press

Van het laagste naar het hoogste niveau in voetbal: het is gelukt

‘Pap, ik zou willen dat je hier was, om dit mee te maken… Ik heb er eigenlijk geen woorden voor. Het is geweldig.’ Mijn tenen vroren er bijna af, terwijl ik op een sportpark in een buitenwijk van Stockholm in de rij stond voor de WC. Het kwik tikte de -10 graden nog net niet aan, maar over de temperatuur maakte ik me al een hele tijd niet druk meer.

Puur toeval

Het was rust bij de Champions League-kwartfinale tussen Tyresö FF en Fortuna Hjörring, een wedstrijd waarbij ik eigenlijk door puur toeval op de tribune was beland. Ik was in mijn eentje in november 2013 naar de Zweedse hoofdstad afgereisd, omdat ik na een paar maanden zwoegen op een thuiscursus Zweeds wat real life ervaring op wilde doen met de taal. Een Spaans meisje, waar ik op dat moment via internet veel contact mee had, vertelde me dat ze een grote fan was van de Amerikaanse aanvalster Christen Press, die destijds bij Tyresö voetbalde. Een plan was geboren. Press’ handtekening vragen, naar de Spaanse opsturen, en eeuwige liefde als dank in ontvangst nemen. So far, so good.

Emma Coolen - Kirsten van de Ven - Ali Krieger- Christen PressHet lukte me op de training de dag vóór de wedstrijd om de krabbel te scoren, ik ging gewillig op de foto met de Amerikaanse supersterren (alhoewel ik eigenlijk op dat moment niet echt goed wist wie het waren, maar om op de foto te gaan met knappe voetbalsters is natuurlijk nooit een straf), en omdat ik er toch was besloot ik ook maar even een kaartje te kopen voor de wedstrijd. De volgende dag probeerde ik na 45 wedstrijdminuten mijn enthousiasme over wat zich zojuist voor mijn ogen had afgespeeld telefonisch over te brengen op het thuisfront.

Vrij dramatisch

‘Pap, ik meen het, dit is zó fantastisch! Een bijna vol stadion! Voor vrouwenvoetbal!’ Mijn vader, die 1500 kilometer zuidelijker op de bank zat, hoorde mijn verhaal aan en mompelde wat. ‘Hmm, ja… Ja, wat leuk…’ Zijn gebrek aan reactie verbijsterde me. Had hij niet door dat ik zojuist een echte openbaring had gehad? Zo eentje waarbij het lijkt alsof de hemel plotseling voor je neus open gaat, en je ineens inziet wat je met de rest van je leven wil doen? Nee, oké. Dat is misschien zelfs naar mijn standaard een vrij dramatische beschrijving. Maar dat mijn leven nooit meer hetzelfde zou zijn na die ene dag, daar had ik zelfs toen al wel een beetje een voorgevoel over.

‘Wat heb ik al die jaren met mijn leven gedaan?’ Dat was de vraag die na die dag maar door mijn hoofd bleef malen. Ik voetbalde zelf al vanaf mijn achtste, en natuurlijk had ik als klein meisje gedroomd van voetballen in het Nederlands elftal, maar toen de puberteit om de hoek kwam kijken kreeg ik andere prioriteiten. Roken, drinken, feesten. Voetballen was ik altijd blijven doen, maar mede door mijn leefstijl was ik tot op dat moment, net na mijn 20e verjaardag, nooit verder gekomen dan de Vijfde Klasse, het achtste en laagste niveau in de Nederlandse voetbalpyramide.

Atleten

Maar op die dag, 14 november 2013, zag ik de beste voetbalsters van de wereld aan het werk. Ali Krieger, Christen Press, Ashlyn Harris, Marta, Whitney Engen, Meghan Klingenberg, Linda Sembrant, Caroline Seger, Kirsten van de Ven… Ik was zó onder de indruk van die geweldige vrouwen, die fantastische atleten, dat ik besloot ik dat alles anders moest. Ik moest en zou profvoetballer worden. Van het laagste naar het hoogste niveau: dat werd mijn doel.

‘Het is gelukt.’

Afgelopen vrijdag, 4 jaar, 9 maanden en 25 dagen na die bewuste avond in Stockholm, werd mijn droom werkelijkheid, toen ik in de rust mocht invallen in de eerste wedstrijd in de Super League (Belgische Eredivisie) van het seizoen. Het was geen leuke avond, een pittige kennismaking met voetballen op het hoogste niveau, maar toen mijn eerste chagrijn over de uitslag gezakt was werd ik overvallen door een onwerkelijk gevoel. ‘Het is gelukt.’ Natuurlijk, de weg is nog lang niet voorbij, dit was pas een kleine volgende stap, maar wat ongelooflijk dat ik dit heb mogen meemaken. En sneller dan ik ooit had verwacht.

In tegenstelling tot wat ik namelijk al die jaren op internet van de daken heb geschreeuwd was ik er namelijk helemaal niet zo zeker van dat het me überhaupt ooit zou lukken, en laat staan binnen vijf jaar. En het allermooiste? Dit keer hoefde ik mijn enthousiasme niet telefonisch met mijn vader te delen. Hij zat de hele avond op de tribune, en was erbij toen ik mijn debuut mocht maken op het hoogste niveau.

Gauw slapen

Toen we ’s avonds thuiskwamen hebben we een bodempje champagne gedronken om het te vieren, en daarna bracht hij me direct weer met beide benen op de grond. ‘Zo. Dat was een mooie avond. Maar ga nu maar gauw slapen, want volgende week staat er weer een belangrijke wedstrijd op het programma.’ Oh, en die eeuwige liefde van die Spaanse? Die heb ik nooit meer gekregen. Maar de eeuwige liefde voor het voetbal waarmee ik Stockholm verliet, die gaat nooit meer weg. En dat is me eigenlijk nog wel veel meer waard…

Bedankt voor het lezen, tot snel! 🙂

Emma - Signature

RSS
Facebook
Facebook
YOUTUBE
INSTAGRAM