VC Moldavo - België

Vijftig keer opdrukken en modder tussen je kiezen: voetballen in België is fantastisch

Als de ladder niet tegen de goede muur aan staat, brengt elke stap die we zetten ons alleen maar sneller op de verkeerde plek’. Toch een lekkere binnenkomer, zo’n diepzinnige quote van schrijver Stephen Covey aan het begin van de blog van deze week. Maar het beschrijft wel redelijk nauwkeurig hoe ik me de laatste paar maanden bij FC Eindhoven heb gevoeld.

Daarom heb ik afgelopen week de lastige keuze gemaakt om midden in het seizoen weg te gaan bij die club, en mijn heil ergens anders te zoeken. En die sprong in het diepe zou vele malen beter uitpakken dan ik had durven denken.

Laat ik de afgelopen week even kort samenvatten. Zondagavond besloot ik dat ik, na twee jaren vol met zowel hoogte- als dieptepunten, niet meer terug wilde keren bij FC Eindhoven in de voorbereiding op de tweede seizoenshelft. Dit betekende echter ook dat ik per direct op zoek moest naar een club over de grens. Als je tijdens het lopende seizoen van club wisselt moet er volgens de regels van de KNVB een hele speciale reden voor zijn om nog in aanmerking te komen voor het spelen van competitiewedstrijden in die seizoenshelft.

Denk aan een verre verhuizing of medische omstandigheden. Val je niet binnen deze strenge criteria, dan mag je tot de zomer geen officiële wedstrijden spelen voor je nieuwe club. Als je je aansluit bij een club in het buitenland, gelden deze regels echter niet. Gelukkig wonen wij in het pittoreske Son redelijk dicht bij de Belgische grens, dus de keuze was snel gemaakt. Op naar Vlaanderen.

Gas erop!

Wat ik op het moment van mijn beslissing niet wist, was dat de tussentijdse transferdeadline sluit op 1 februari, oftewel een hele krappe vier dagen nadat ik bij FC Eindhoven op dinsdag mijn spullen had ingeleverd. Toen ik woensdagmiddag gebeld werd door een vertegenwoordiger van de Belgische club VC Moldavo, of ik daar een keertje wilde komen meetrainen, wist ik niet hoe gauw ik ‘ja’ moest zeggen.

Hoewel er van een taalbarrière weinig sprake is tussen Nederland en België, gaat het er op het voetbalveld toch even allemaal wat anders aan toe. Zo spreek je de trainer daar niet met zijn of haar voornaam aan, maar met ‘trainer’. Rondjes uitlopen na een zware oefening? Ammehoela. Tien keer opdrukken voor de verliezers van de estafette, en waag het eens om te wandelen naar de volgende set pionnetjes.

Moldavo Logo - België/BelgiumAan het einde van mijn eerste anderhalf uur bij Moldavo had ik zo’n vijftig keer opgedrukt (helaas zat ik nogal vaak bij de verliezende partij – zou het aan mij liggen?) en zat de Belgische modder tot in mijn laatste holle kies verstopt. Ik was zeiknat, door-en-door koud en volledig gesloopt. Maar met een grote glimlach liep ik van het veld af. ‘Zeg me maar waar ik moet tekenen.’

Ik ga de meiden bij FC Eindhoven ontzettend missen, en ben ook niet trots op de manier waarop ik midden in het seizoen mijn team heb achtergelaten. Maar met mijn grote doel in het achterhoofd kan ik op dit moment niet anders dan voor mezelf kiezen. Wat er ook gebeurt het komende half jaar in België, het wordt één groot avontuur. En ik kan niet wachten om van mijn eerste internationale ervaring het allerbeste te gaan maken!

Bedankt voor het lezen, tot snel! 🙂

Emma - Signature

RSS
Facebook
Facebook
YOUTUBE
INSTAGRAM