Emma Coolen - Voetbal is de mooiste verslaving

Voetbal: de allermooiste verslaving

‘Jij doet nou eenmaal nooit iets op halve kracht,’ verzucht mijn vader af en toe. ‘Het is aan of uit, wit of zwart, voor 110% of absoluut nul.’ En zo is het heel mijn leven al geweest. Als ik iets doe, is het all-in¸ remmen los, oogkleppen op. Een eigenschap die zowel positief als negatief kan uitpakken. Op school kan ik me zonder enige moeite tien uur lang achter elkaar begraven in een project, om er daarna pas uit te komen met een uitgeprint pak papier van 60 pagina’s en een muisarm. Maar in de tijd dat mijn relatie tot eten niet altijd even makkelijk liep, was ik door het calorieën tellen beter geworden in hoofdrekenen dan ik op de basisschool ooit was geweest. Aan of uit. Zwart of wit. Altijd.

Voetbal als verslaving

Met het voetballen was het in het begin ook zo. Ik moest en zou profvoetballer worden, dus alles moest daarvoor aan de kant. Stoppen met school was de enige oplossing, zodat ik al mijn tijd kon besteden aan trainen, wedstrijden kijken, en voetbalboeken lezen. Thuis maken ze nog steeds grapjes over ‘dat ene seizoen’ in 2014,  waarin ik mezelf had voorgenomen om elke wedstrijd van de Amerikaanse vrouwencompetitie, de NWSL, van begin tot eind terug te kijken op YouTube. 108 voetbalwedstrijden in iets meer dan vier maanden. Geloof me, dat is een hele hoop tijd in je pyjama op de bank liggen.

Emma - Feest

Het klinkt misschien gek, maar dit is ook de reden dat ik al heel mijn leven doodsbang ben voor drugs. Na mijn eerste sigaret was ik destijds verkocht, en ‘een paar biertjes’ bestond voor mij nooit. Het was altijd óf niks drinken, óf kruipend naar huis en de volgende dag niks meer weten. En in tegenstelling tot wat zowel de media als mijn leeftijdsgenoten je af en toe willen laten geloven: daar is écht niks fantastisch aan.

Balans

Maar goed, anno 2017 heb ik de balans in de meeste van die gebieden redelijk kunnen vinden. Ik tel geen calorieën meer, kijk nu gemiddeld niet meer dan een paar wedstrijden per week, ben gestopt met roken en heb besloten om heel dit jaar geen druppel alcohol te drinken. Alleen het neerleggen van mijn telefoon blijkt af en toe nog een lastige opgave. Ik wil de veranderingen die ik heb gemaakt in mijn leven daarom ook niet al te veel verheerlijken, omdat ik ergens ook wel weet dat mijn brein de dagelijkse dosis dopamine nu krijgt uit likes, retweets en reacties, in plaats van nicotine of alcohol. Maar dan komt het voetbal.

Je kunt erover bloggen, vloggen, Twitteren, sharen, maar uiteindelijk stopt dat allemaal op het moment dat je in de kleedkamer je telefoon in je jaszak stopt en buiten het veld op loopt. ‘Zo, Emma,’ denk ik dan wel eens, ‘daar sta je dan met je grote mond, en je verhalen op het internet over het WK van 2019. Ga het nu maar eens even laten zien.’ En in de 90 minuten die volgen is er geen tijd om te denken aan YouTube-abonnees, Facebook-likes of een positieve reactie op je blog. 90 minuten lang bestaat er geen buitenwereld, alleen de wereld binnen de witte lijnen, en de concentratie op alles wat je eraan kan doen om die dag een betere speler te worden.

De mooiste verslaving

Misschien is voetbal wel mijn uiteindelijke nieuwe verslaving. Alles wat daar online bij komt kijken is leuk meegenomen, vooral ook omdat ik daardoor nooit hoef te stoppen met praten over voetbal, maar als puntje bij paaltje komt zou ook dat geen bestaansrecht hebben zonder wat er op het veld gebeurt. En wie weet is daarin die ‘alles of niets’-mentaliteit juist wel een hele goede om te hebben.

‘Dames, er mag bij iedereen in de tweede helft wel wat meer pit in. Het mag allemaal flink wat steviger’ zei de trainer een paar weken geleden in de kleedkamer. ‘Behalve bij Emma. Daar mag het nét even een tikkeltje minder.’ Oké, misschien ik heb ik de balans nog niet helemaal gevonden. Maar het gaat de goede kant op…

Bedankt voor het lezen, tot snel! 🙂

Emma - Signature

RSS
Facebook
Facebook
INSTAGRAM