VC Moldavo

‘Volgens mij is een chauffeuse gewoon een vrouwelijke chauffeur…’: wat ik geleerd heb in 9 maanden voetballen in België

‘Pap, je raadt nóóit hoe ze in België een verwarming noemen: een chauffeuse!’

‘Een chauffeuse? Volgens mij is dat gewoon een vrouwelijke chauffeur… Bedoel je niet een ‘chauffage?’’

Tja. Nederlanders en Belgen spreken dan op papier misschien allebei Nederlands, maar in mijn tijd bij Moldavo heb ik toch af en toe te maken gekregen met de taalbarrière. In het Vlaams worden namelijk nogal wat woorden gebruikt die afgeleid zijn uit het Frans, en aangezien ik in die taal niet veel verder kom dan vragen waar een prullenbak staat kunt u zich voorstellen dat het nogal wel eens lastig is geweest.

Het mysterie van de baklijn

Kijk, sommige dingen zijn prima af te leiden uit de context. De trainer heeft het over de ‘eerste en tweede piket’? Dat zullen dan wel de palen zijn. En de ‘grote en kleine carré’ zijn hoogstwaarschijnlijk de 16- en 5-meter-gebieden. Maar de ‘baklijn’? Is dat de zijlijn? Achterlijn? Middenlijn? In opperste concentratie staarde ik in het begin elke week naar het bord waarop de opstelling stond uitgetekend, in de hoop dat hij misschien een keer het woord zou gebruiken terwijl hij de lijn in kwestie aanwees. Tevergeefs.

Maar ach, we komen er wel uit, de Belgen en ik. En dat ik af en toe word uitgelachen omdat ik iets ‘op z’n Hollands’ uitspreek, dat hoort er dan maar bij. Wat ik voornamelijk geleerd heb in mijn tijd bij Mol is dat voetballen het aller-, allerbelangrijkste is. Want in België zijn ze niet bezig met dure trainingsjasjes, een high-tech kantine of gloedjenieuw materiaal. Het is mooi als het er is, maar het is bijzaak. Voetballen is waar het om draait.

Een spelersbus, inloopshirts en fotografen

VC Moldavo - Emma CoolenVoor iemand die uit de vijfde klasse komt is alles nieuw. Met een bus naar wedstrijden, in plaats van met eigen vervoer, waarbij je dan maar moet hopen dat de linksmidden die achter het stuur zit gisteren niet te veel gezopen heeft. Inloopshirts, zodat je er tijdens de warming-up allemaal een beetje hetzelfde bijloopt. Fotografen langs de lijn, natuurlijk altijd net op die dag dat je ongesteld bent en je gezicht er dramatisch uitziet. Allemaal dingen waar ik in de vijfde klasse alleen maar van kon dromen. En om heel eerlijk te zijn, af en toe is het moeilijk om die randzaken niet de hoofdrol te laten spelen. Want stel je toch eens voor, als ik ooit het Nederlands elftal zou halen… Oranje jasjes met een KNVB-logo erop, een voetbaltas met je rugnummer en gesponsorde sneakers.

Terwijl ik nog net niet begin te watertanden hoor ik in mijn achterhoofd mijn ploeggenoten in België me zachtjes uitlachen. En terecht. Laat je toch niet zo afleiden, Emma. Beter worden óp het veld is al lastig zat, zonder dat je je gaat concentreren op allerlei dingen die er helemaal niet toe doen.

Matchkes op verplaatsing

Ik maak mijn voornaamste minuten op het moment van schrijven nog steeds bij de tweede ploeg van Moldavo, en dat is heerlijk. Bij uitwedstrijden (sorry, ‘matchkes op verplaatsing’ – laat ik meteen maar beginnen met inburgeren) komen we ooit op de gekste plekken. Kantines die eruit zien als bruine cafés, vooroorlogse kleedkamers en velden met betonnen hekken langs de velden, met daarop letters in afgebladderde verf waar nog net een reclamebord uit de jaren ’70 is af te leiden. Maar op het moment dat de scheids fluit voor het begin van de wedstrijd ben je dat allemaal vergeten, en draait alles om voetbal. En dat is zó fantastisch.

In mijn WAT?

‘Dus Hanne, als Emma vandaag te diep gaat spelen, dan grijp je haar maar gewoon bij haar collier!’ zegt de trainer in de kleedkamer.

‘Ze grijpt me in mijn WAT?’ vraag ik, lichtelijk in shock.

Mijn teamgenoten barsten in lachen uit. ‘In je kraag…’ zegt degene naast me. Oh ja. Logisch ook, natuurlijk. Met een gerust hart luister ik naar de rest van de bespreking. We komen er wel uit, die Belgen en ik.

Mercikes voor het lezen, tot snel! 🙂

Emma - Signature

RSS
Facebook
Facebook
YOUTUBE
INSTAGRAM

1 Comment

Geef een reactie