Waarom in je eentje trainen en Duitse les eigenlijk op hetzelfde neerkomt

Op de middelbare school had ik een leraar Duits, meneer Gommans. Ondanks dat ik vaak in de clinch heb gelegen met ‘Herr Gommans’, zoals hij zelf graag genoemd werd (voornamelijk omdat ik Duits eigenlijk alleen maar had gekozen omdat ik aan Frans nóg een grotere hekel had), zag ik ook toen al in dat hij als leraar zijn tijd ver vooruit was. Zo moest je, als je in zijn les naar het toilet wilde, je telefoon in het klaslokaal achterlaten. Gevolg: alleen in een extreem noodgeval vroeg je tijdens de les Duits of je gebruik mocht gaan maken van het kleinste kamertje. Waarom anders de moeite nemen om naar de andere kant van de school te lopen, als je niet eens je vrienden kon sms’en?

Iets anders dat ik van meneer Gommans heb geleerd en dat ik waarschijnlijk nooit zal vergeten is het zogeheten ‘2 minuten-effect’. De lessen op mijn middelbare school waren 50 minuten, wat betekende dat je als leerling zo rond minuut 43 begon met je etui in je tas gooien en voorzichtig je schrift dichtslaan. Maar niet bij Duits. Zoals meneer Gommans het zelf uitlegde: ‘Jullie hebben twee keer per week Duits, ongeveer 40 weken per jaar. Dit betekent dat als jullie elke les twee minuten eerder je spullen inpakken, jullie op een jaar gezien meer dan twee uur Duitse unterricht mislopen.’ Dus gaf meneer Gommans les. Van minuut 1 tot minuut 50. En geen seconde korter.

Alleen, helemaal alleen…

Om de top te kunnen halen in de sport moet je veel in je eentje trainen, leerde ik ooit in een YouTube-video. En hoewel ik kan genieten van elke minuut die ik met een bal aan mijn voeten besteed, is het soms ook wel eens saai. Veel dingen kun je nou eenmaal niet trainen zonder medespeler, en bovendien: áls de bal dan een keer geniaal van je voet de kruising in vliegt ben jij de enige die het gezien heeft.

Maar in je eentje trainen kan ook heerlijk zijn. Je kunt werken aan dingen die in de teamtraining niet aan bod komen, of dingen die je daar nog niet durft te proberen. Er is geen druk, niemand staat over je schouder mee te kijken of in je nek te hijgen, en je kunt tijd besteden aan elementen van het voetballen die je zelf het allerleukst vindt.

Als ik alleen train, heb ik sinds kort een hartslagmeter om. Niet alleen zodat ik kan zien wat mijn geleverde inspanning is, ook omdat het bijbehorende horloge een stopwatch heeft. Zo kan ik precies mijn training timen, om later in mijn logboek op te schrijven wat ik heb gedaan, en ook niet onbelangrijk, hoe lang. Want als ik naar buiten ga om een uur te trainen, train ik dus ook (minimaal) 60 minuten. En geen 58. Met dank aan de theorie van meneer Gommans. Kun je nagaan, hoeveel uur training ik was misgelopen, als ik geen Duits had gehad. Dus bij deze, bedankt, Herr Gommans. Ik heb veel van u geleerd. Al moet ik zeggen dat er van de Duitse naamvallen weinig is blijven hangen.

Bedankt voor het lezen, een fijne jaarwisseling, en tot snel! 🙂

EmmaSignature

RSS
Facebook
Facebook
INSTAGRAM