Emma Coolen - Huilen na een gebroken neus

Waarom sommige mensen altijd huilen na een voetbalwedstrijd (ongeacht de uitslag)

Als mijn theorie klopt, behoor ik toe aan een select groepje mensen, van voornamelijk maar niet exclusief vrouwen, die je op twee manieren zou kunnen beschrijven. Volgens de vriendelijke, politiek correcte definitie liggen bij deze groep de emoties ‘dicht aan het oppervlak’. Je zou ons ook gewoon een stelletje jankerds kunnen noemen.

Niet zo ‘Calm’ na de ‘storm’

Ik zal het even uitleggen. Ik kan overal om huilen. En als ik zeg ‘overal’, bedoel ik dus ook letterlijk overal. Niet alleen écht zielige momenten, zoals wanneer Harry Potter het graf van Dobby aan het graven is, maar ook bij een zielig journaal-item over een vergeten omaatje of als Nederland na jaren misère de tweede plaats op het Songfestival behaalt (waargebeurd verhaal).

Voetbal is voor mij natuurlijk in het bijzonder een emotionele aangelegenheid. Ik ben altijd zenuwachtig, wil het graag goed doen, en het verschil tussen euforie en rampspoed is soms slechts luttele seconden of een paar centimeter. Dus, beste lezer, u voelt het natuurlijk al aankomen, huil ik vaak na het voetballen. Al betekent ‘vaak’ hier dus weer eigenlijk ‘altijd’. Het gekke is, wat er gebeurt tijdens de wedstrijd of training maakt eigenlijk niet zo heel veel uit.

2015: FC Eindhoven VR1 wordt na een ware thriller kampioen van de Hoofdklasse. Je kunt ondertussen wel raden waarom ik die zonnebril op mijn kop had...
2015: FC Eindhoven VR1 wordt na een ware thriller kampioen van de Hoofdklasse. Je kunt ondertussen wel raden waarom ik die zonnebril op mijn kop had…

De meest logische aanleiding om te huilen na het voetballen is natuurlijk als het slecht gaat. Zoals afgelopen zaterdag, toen ik in de rust gewisseld werd. Toen heb ik in de kleedkamer even een potje zitten ‘wenen’ (zoals dat in het Vlaams heet) omdat ik teleurgesteld was in mijn eigen dramatisch slechte spel. Maar toen we nog geen half uur later op spectaculaire wijze de overwinning tegen angstgegner Kontich uit het vuur sleepten, heb ik ook weer een traantje moeten wegpinken. Dit keer van blijdschap.

Eigenlijk heb ik altijd wel een aanleiding om even te moeten huilen na het voetballen. Ging de training slecht? Kommer en kwel. Janken. Zie ik in mijn eerste wedstrijd in België mijn ouders en mijn beste vriendin langs de lijn staan? Extase. Janken.

Als de sluizen eenmaal open staan…

In tegenstelling tot wat je misschien zou verwachten vind ik deze dingen in eerste instantie nou niet bepaald emotioneel. Maar op de een of andere manier komen de tranen gewoon. En als je eenmaal begonnen bent, kun je erop wachten dat het in de komende 24 uur nog een keer gaat gebeuren.

Maar goed, na het schrijven van deze tekst vraag ik me het volgende af. Is dit werkelijk een ‘theorie’, en zijn er mensen die dit herkennen, of ben ik echt de enige die dit meemaakt? Mocht het laatste nou het geval zijn, hoop ik dat u niet te hard zult oordelen over me na het lezen van deze blog. Het zou zomaar kunnen dat ik daar dan ook weer om moet huilen, natuurlijk. 😉

Bedankt voor het lezen, tot snel!

Emma - Signature

RSS
Facebook
Facebook
YOUTUBE
INSTAGRAM